Star in the Dust
کلانتر جردن (جان آگار) در شهر گان‌لاک قصد دارد سام هال (ریچارد بون) را که به سه کشاورز در زمین‌های دامداری شلیک کرده، هنگام غروب آفتاب به دار بیاویزد. در کازینو، شرط‌بندی‌ها هشت به سه است که او جان سالم به در نخواهد برد. دامداران برای نجات سام دست‌به‌کار شده‌اند و کشاورزان می‌خواهند پیش از نجات یافتنش، او را لینچ کنند؛ در این میان هال نیز با کمک معشوقه‌اش نلی میسون (کولین گری) در پی فرار است. اما بزرگ‌ترین دغدغه کلانتر جردن این است که بفهمد چه کسی هال را اجیر کرده بود، و مظنون اصلی هم کسی نیست جز برادرزن آینده خودش.
سال انتشار: 1956 کارگردان: Charles F. Haas ژانر: Drama، Western نویسندگان: Oscar Brodney، Lee Leighton امتیاز: 6.0نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
به گان‌لاک خوش آمدید!
فیلم «ستاره‌ای در غبار» به کارگردانی چارلز هاس و با فیلم‌نامه‌ای از اسکار برودنی، بر اساس رمانی به نام «مرد قانون» اثر لی لیتون ساخته شده است. بازیگرانی مثل جان آگار، مامی ون دورن، کولین گری، ریچارد بون، لیف اریکسون، هری مورگان، رندی استوارت و جیمز گلیسون در آن ایفای نقش می‌کنند. موسیقی متن اثر فرانک اسکینر (با نظارت جوزف گرشنسون) و فیلم‌برداری تکنی‌کالر هم کار جان ال. راسل جونیور است.
داستان در شهر گان‌لاک می‌گذرد؛ جایی که کلانتر بیل جردن (آگار) قرار است آدم‌کش مزدور، سام هال (بون) را هنگام غروب آفتاب دار بزند. اما او خودش را وسط دعوای زمین‌داران و کشاورزان می‌بیند؛ یک طرف می‌خواهند به فرار هال کمک کنند و طرف دیگر دنبال این هستند که درجا لینچش کنند و کلکش را بکنند. کلانتر جردن به جز دو تا معاون وفادارش، نمی‌تواند به هیچ‌کس اعتماد کند؛ او که زیر بار سنگین این حس مقایسه شدن با پدرش (که کلانتر بهتری بود) له شده، باید تک‌وتنها بایستد تا مطمئن شود همه‌چیز قانونی پیش می‌رود.
فیلم با نمایی از نشان کلانتری افتاده در غبار شروع می‌شود و راستش از همان لحظه، حس دیدن یک تقلید دست‌چندم و ضعیف از «نیمروز» (High Noon) یا «ریو براوو» دست از سرتان برنمی‌دارد. برودنی با فیلم‌نامه‌ای نسبتاً قابل‌قبول تلاش کرده به فیلم مایه‌های هوشمندانه روان‌شناختی بدهد، و بازیگران هم بد نیستند چون بیشترشان وقتی زمان کافی در اختیار داشته باشند گلیم خودشان را از آب بیرون می‌کشند. با این حال باید اعتراف کرد بازی آگار بیش از حد خشک است؛ او در اجرای حس خستگی و درماندگی مأمور قانون زیاده‌روی می‌کند و این موضوع در یک‌سوم پایانی فیلم واقعاً خسته‌کننده می‌شود. ریتم فیلم به شدت کند است و در حالی که پشت‌سرهم کاراکترهای جدید معرفی می‌شوند، عملاً هیچ اکشن خاصی وجود ندارد که بار دراماتیک داستان را به دوش بکشد. یک مشت‌زنی تر و تمیز توی فیلم هست، به‌علاوه یک دعوای حسابی و جذاب بین زن‌ها که پای هر دم‌دستی‌ترین سلاحی هم به میان کشیده می‌شود! صحنه بدل‌کاری تماشایی سکانس فینال هم حسابی جای تحسین دارد، اما ورای این‌ها، فیلم فقط کشان‌کشان خودش را به انتها می‌رساند.
بزرگ‌ترین گناه فیلم هدر دادن ریچارد بون در نقش منفی است؛ او فقط در صحنه‌هایی بسیار کوتاه حضور دارد و حتی یک دیالوگ گیرا و نیش‌دار هم برای گفتن به او نداده‌اند. موسیقی متن گیتارمحور فیلم هم واقعاً فاجعه است و متأسفانه به محض این‌که داستان از بازداشتگاه بیرون می‌آید، بدون وقفه و روی مخ پخش می‌شود. می‌فهمم که چرا اسکینر که معمولاً کاربلد است این‌بار رفته سراغ تم‌های سنگین و حزن‌انگیز، اما این موسیقی رسماً شبیه مارش عزا از آب درآمده؛ تازه وقتی قصه کمی جان می‌گیرد، ساز گیتار طوری نواخته می‌شود که بیشتر به درد کارتون‌های بتمن می‌خورد تا یک وسترن روان‌شناختی! نقطه قوت کار، فیلم‌برداری رنگی، لنزهای دوست‌داشتنی راسل و کیفیت نسخه فوق‌العاده زیبای TCM است. البته اینجا هم یک نکته ضدحال وجود دارد: قصه به ندرت پای خود را از شهر بیرون می‌گذارد و در نتیجه از تماشای چشم‌اندازهای درخشان و خیره‌کننده تکنی‌کالر محروم می‌شویم.
فیلم طرفداران خودش را دارد و به خودی خود وسترن واقعاً بدی نیست، اما خب وسترن خوبی هم به حساب نمی‌آید. یک روند کلیشه‌ای را طی می‌کند و هم بازیگران خوبش را می‌سوزاند و هم پتانسیل پویایی شخصیت‌ها را هدر می‌دهد.
امتیاز: ۵ از ۱۰
پی‌نوشت: کلینت ایستوود هم نقشی بسیار کوتاه و در حد چند ثانیه رد شدن از کادر دارد، چشم‌تان به تصویر باشد تا از دستش ندهید.
r96sk (منتقد)
بعد از ۳۰ دقیقه ابتدایی به‌شدت کند، «ستاره‌ای در غبار» بالاخره تبدیل به یک وسترن آبرومند محصول ۱۹۵۶ می‌شود. من واقعاً از آن بخش ابتدایی لذت نبردم؛ چون شدیداً کش‌آمده، پر از زمینه‌چینی و پر از کاراکترهای بی‌مزه و کسل‌کننده بود. خوشبختانه رفته‌رفته اوضاع بهتر می‌شود (هرچند مطمئن نیستم چقدر)، تا این‌که در نهایت به یک پایان‌بندی پرماجرا می‌رسد. در مورد بازیگران نکته خاصی ندارم؛ جان آگار همان‌طور که انتظار می‌رود به چشم می‌آید و هری مورگان (که بعدها از پایه‌های ثابت دیزنی شد) هم در فیلم حضور دارد. کلینت ایستوود هم حضور کوتاهی دارد، در حد چند کلمه حرف زدن و نه بیشتر.
2022-01-07