Tension at Table Rock
هفت‌تیرکشی که از دفاع از خود در هر شهر کوچکی که پا به آن می‌گذارد خسته شده، نام مستعاری برای خود برمی‌گزیند و به آوارگی‌اش ادامه می‌دهد. در پایگاهی که توسط یک پدر و پسر خردسالش اداره می‌شود، او ناخواسته وارد ماجرای یک سرقت مسلحانه می‌شود و می‌پذیرد که به خاطر امنیت پسرک، او را پیش عمویش ببرد که کلانتر تیبل راک است. به محض ورود، او درمی‌یابد که شهر در حال آماده شدن برای ورود کاروان احشام و گاوچران‌های سرکش و بی‌قانون است. او سعی می‌کند خودش را درگیر ماجرا نکند، اما کلانتر که خاطرات تلخی از یک حادثه قدیمی کارایی‌اش را خدشه‌دار کرده، تلاش می‌کند از او کمک بگیرد.
سال انتشار: 1956 کارگردان: Charles Marquis Warren ژانر: Western نویسندگان: Winston Miller، Frank Gruber امتیاز: 6.5راهنمای والدین Tension at Table Rock
نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
تصنیف وز تنکرد. فیلم «تنش در تیبل راک» به کارگردانی چارلز مارکیز وارن ساخته شده و فیلمنامه آن توسط وینستون میلر از رمان «Bitter Sage» نوشته فرانک گروبر اقتباس شده است. ریچارد ایگان، دوروتی مالون، کامرون میچل، بیلی چپین، رویال دانو، ادوارد اندروز و جان دهنر در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. موسیقی متن کار دیمیتری تیومکین و فیلمبرداری رنگی تکنی‌کالر اثر جوزف بیروک است.
وز تنکرد (با بازی ایگان) هفت‌تیرکش خسته‌ای است که بعد از متهم شدن به یک قتل ناجوانمردانه، در دشت‌ها سرگردان شده است. او با انتخاب نام مستعار جان بیلی، اتفاقی گذرش به مزرعه «بیتر سیج» می‌افتد و حوادث آنجا پای او را به شهر تیبل راک باز می‌کند؛ جایی که سرنوشتش، که شاید با گذشته تاریکش نفرین شده، رقم خواهد خورد.
به عنوان یک وسترن خوب که پر از مؤلفه‌های کلاسیک ژانر دهه پنجاه است، «تنش در تیبل راک» لقمه‌ای لذیذ برای عاشقان سینمای وسترن به حساب می‌آید. فیلم به چند تم داستانی سرک می‌کشد؛ مثل هفت‌تیرکشی که می‌خواهد راه درست را پیش بگیرد، قانون‌مداری که شهامتش را از دست داده، و قهرمان‌پروری پسرکی از سر احساس نیاز به پدر. طبیعتاً زاویه رمانتیکی هم وجود دارد؛ با حضور دوروتی مالون با آن چشمان درخشانش که میان ایگان و میچل قرار گرفته، اما خوشبختانه این بخش بیش از حد کش نیامده است. صحنه‌های اکشن استاندارد توسط وارن که کاربلد وسترن‌های تلویزیونی و سینمایی بود، خیلی خوب از آب درآمده‌اند. طراحی لباس و فیلمبرداری مناظر چشم‌نواز است، در حالی که ایگان (با کاریزمای عذاب‌کشیده و فک استخوانی‌اش)، میچل (کاراکتری زجرکشیده با زخم‌هایی که منتظر بازگشت غرور مردانه‌اش است) و دانو (مرد دانای باوقار) همگی بازی‌های قابل احترامی ارائه می‌دهند. بهترین بازیگر نقش مکمل هم بدون شک دهنر است (که جای تعجبی ندارد) و آنجی دیکینسون و دی‌فارست کلی هم نقش‌های کوتاه اما کلیدی دارند. داستان به قدری جمع‌وجور و تمیز پیش می‌رود که کلیشه‌ای بودنش به هیچ وجه مانع لذت بردن از تماشای فیلم نمی‌شود. نمره: ۷ از ۱۰.