The Unguarded Moment
زنی به تازگی به قتل رسیده است. یکی از معلمان دبیرستان همجوار، یادداشت‌های تهدیدآمیزی از طرف یک دانش‌آموز دریافت می‌کند. کارآگاه گراهام تنها کسی است که باور دارد جان معلم در خطر است. معلم دست روی پسری می‌گذارد که از دانش‌آموزان محبوب مدرسه است. با این کار، هم شغل تدریسش و هم جانش به خطر می‌افتد. کارآگاه به دنبال مدرک می‌گردد و پسر را به اتهام سرقت و قتل دستگیر می‌کند؛ در نهایت هر دو پرونده حل می‌شوند.
سال انتشار: 1956 کارگردان: Harry Keller ژانر: Crime، Drama، Film-Noir نویسندگان: Herb Meadow، Lawrence B. Marcus، Rosalind Russell امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
«لئونارد، تو چشمای مادرت رو به ارث بردی... مخصوصاً وقتی داری دروغ میگی.»
فیلم «لحظه‌ی غفلت» (The Unguarded Moment) رو هاری کلر کارگردانی کرده و فیلمنامه‌ش رو هرب میدو و لری مارکوس بر اساس داستانی از مارکوس و روزالیند راسل نوشتن. بازیگرای فیلم استر ویلیامز، جرج نادر، جان ساکسون، ادوارد اندروز و لس ترماین هستن. موسیقی اثر هرمان استاین و فیلمبرداریش کار ویلیام اچ. دانیلز هست.
داستان از جایی شروع میشه که لوئیس کانوی (با بازی ویلیامز)، معلم موسیقی، یادداشت‌هایی از طرف یه علاقه‌مند ناشناس دریافت میکنه؛ این تازه شروع ماجراییه که عواقب سنگینی برای همه افراد درگیر داره.
سخته دقیقاً بگیم هدف سازندگان داستان از ساخت این فیلم چی بوده. آیا قرار بوده یه نگاه تیزبینانه به جنسیت‌زدگی، زن‌ستیزی یا یه نوع «ایسم» دیگه باشه؟ یا شاید فقط یه هشدار تند و تیز درباره خطراتی که ممکنه تو روابط معلم و دانش‌آموز کمین کرده باشه؟ به هرحال، هر هدفی که داشته (که خداییش کاملاً هم شفاف نیست)، با یه سرگرمی عجیب و غریب، دراماتیک و تا حدی پرزرق‌وبرق و بازاری روبرو هستیم.
فیلم با یه موسیقی فوق‌العاده به سبک آثار هیچکاک شروع میشه (اگه خود هیچکاک این سوژه رو می‌ساخت شاهکار می‌کرد!)؛ ابتدا جسد یه زن رو نشون میده و بعد ما رو پرت میکنه وسط فضای پر از هیجان‌های جنسیِ یه کالج کاملاً فعال و پرجنب‌وجوش. مدرسه‌ای که توش دخترا برای ورزشکارا غش و ضعف می‌رن و معلم اصلی داستان هم یکی از جذاب‌ترین و زیباترین معلم‌های تاریخ سینماست!
از اینجا به بعد معماهایی هست که باید حل بشن: کی داره مزاحم خانم معلم میشه؟ قاتل کیه؟ آیا همون یه نفره؟ و سوالاتی از این دست.
روایت فیلم پر از تعلیق‌های هیجان‌انگیزه و فیلمبرداری تکنی‌کالر هم به جذابیتش خیلی کمک کرده. کارگردانی کلر متأسفانه کمی کند و خسته‌کننده‌ست، اما تو بازی با سایه‌ها و خلق صحنه‌های پرتعلیق، شمّ قوی‌ای از خودش نشون میده. بازی‌ها خوبن، مخصوصاً ویلیامز که ناچار شده در نقشی متفاوت و نپذیرفتنی بازی کنه، اما کسی که بازی بقیه رو تحت‌الشعاع قرار میده و می‌درخشه، اندروز با اون نقش فوق‌العاده روانی و روی اعصابشه.
در کل فیلم یکم عجیب و بی‌دروپیکره، ولی باید بگم واقعاً ازش خوشم آمد. کسایی که تازه می‌خوان ببیننش باید شانسشونو امتحان کنن.
امتیاز: ۷ از ۱۰