Blood of Dracula

John Chard (منتقد)

به شدت افتضاح - مایه تاسف - چرت‌وپرت فرمولی. یک دختر نوجوان، کمی سرکش، به یک مدرسه دخترانه فرستاده می‌شود. طبیعت آتشینش او را به چشم معلم علوم می‌آورد، و او با استفاده از طلسم کارپات، دختر را برای کارهای پلیدش به خدمت می‌گیرد. خیلی خب! می‌فهمید چرا کلی آدم عاشق فیلم‌های درجه‌بندی‌شده‌ی درپی‌دی دهه‌ی ۵۰ هستند (خودم هم عاشق خیلی‌هاشان هستم)، فیلم‌هایی که ته دیگ بشکه سینماهای ماشین‌رو بودند. خیلی وقت‌ها جذابیتی در آن‌ها پیدا می‌شود، حتی بعضی‌ها آن‌قدر هنر، زیرکی و غافلگیری دارند که عشق و علاقه‌ات را جلب کنند. خون دراکولا (یا همان: خون میراث من است) فاقد جذابیت است و اصلاً به خودش زحمت نمی‌دهد تا حمایتی جلب کند. همان‌طور که طرفداران ژانر وحشت در طول سال‌ها اشاره کرده‌اند، در این فیلم هیچ خونی وجود ندارد و هیچ دراکولایی هم در کار نیست - البته دراکولا به صورت جمع طی یکی از مکالمات طولانی و خسته‌کننده‌ی بی‌شمار فیلم به زبان می‌آید. داستان به کندی پیش می‌رود تا اینکه دختر عصبانی با معلم علوم عصبانی ملاقات می‌کند و وقت هیپنوتیزم است! هورا. موجودی ظاهر می‌شود که شبیه «ادی مانستر» با دندان‌های خراب است. تمام آسیب‌های خشونت‌آمیز بیرون از کادر رخ می‌دهد، یک سکانس ترانه پاپ و رقص وسط فیلم کاملاً عجیب‌وغریب است، و انگیزه‌های طرح داستان هیچ معنایی ندارند. هرمن کوهن (تهیه‌کننده) آدم احمقی نبود. من یک گرگ‌نمای نوجوان بودم و من یک فرانکشتاین نوجوان بودم، دو فیلم دیگر در این سه گانه درجه‌بندی‌شده، سرگرم‌کننده هستند. او می‌توانست فیلم‌های خوبی را که مخاطب نوجوان هدف قرار داده بودند، سرپرستی کند - حتی حرفی برای گفتن درباره شکاف بین جوانان و بزرگسالان داشته باشد. متأسفانه این سفر خون‌آشامی او نه تنها تنبلانه است، بلکه بسیار خسته‌کننده هم هست. ۲/۱۰