The Brothers Rico

John Chard (منتقد)

اما ادی تو دردسرهای بزرگ‌تری داری. تو قرار است زنده بمانی. «برادران ریکو» به کارگردانی فیل کارلسون و فیلم‌نامه‌نویسی لوئیس ملتزر، بن پری و دالتون ترامبو بر اساس داستانی از ژرژ سیمنون ساخته شده است. ریچارد کونته، دیان فوستر، کاترین کراسبی، لاری گیتس و جیمز دارن در آن بازی می‌کنند. موسیقی کار جرج دانینگ و فیلم‌برداری از برنت گافی است. ادی ریکو (کونته) که از مافیا بازنشسته شده و در زندگی خانوادگی جدیدش خوشحال است، وقتی خبردار می‌شود دو برادرش که هنوز برای سندیکا کار می‌کنند تحت تعقیبند، دوباره به دنیای زیرزمینی کشیده می‌شود. در آنجا سورپرایز و شگفتی چندان خوشایندی در انتظار اوست. فیلم‌نامه بسیار خوب نوشته شده است و در دستان کارلسون، دنیای زیرزمینی و شوم مافیا را به تصویر می‌کشد که درست زیر بینی مردم عادی در حال فعالیت است. در بیشتر مدت زمان فیلم، حرف زدن زیاد و اکشن بسیار کمی وجود دارد، اما دیالوگ‌ها قوی هستند و همیشه حس تهدید را به داستان تزریق می‌کنند؛ شخصیت‌های پس‌زمینه همیشه یک تهدیدند و سایه خشونتِ ضمنی بر سر همه‌چیز سنگینی می‌کند. با این حال، علی‌رغم فیلم‌نامه خوب و بازی‌های عالی کونته، گیتس و بازیگران مکمل، تجربه بصری فیلم خسته‌کننده است و با یک «پایان‌بندیِ چقدر زندگی عالی است» مسخره به اتمام می‌رسد. برنت گافی، فیلم‌بردار برجسته، اینجا هدر رفته است. تولید فیلم بسیار مینیمالیستی است و اغلب حس تماشای یک اپیزود از سریال‌های پلیسی تلویزیونی را دارد. در پنج دقیقه آخر نگاه کوتاهی به کارهایی که گافی می‌توانست انجام دهد داریم، اما همین و بس. شخصیت کونته بلیت ورود به دنیای نوآر را فراهم می‌کند، اما در نهایت این اثر نشان‌دهنده تغییر نسل و افول فیلم‌های اصیل نوآر است. از منظر یک درام جنایی که سندیکای جرم را به شکلی ملموس به تصویر می‌کشد، فیلم کارلسون نمره امنِ ۷ از ۱۰ را می‌گیرد. اما به عنوان یک فیلم نوآر، تقریباً چیزی ارائه نمی‌دهد و طرفداران نوآر باید منتظر یک فیلم ضعیف ۵ از ۱۰ باشند. در نهایت به آن نمره ۶ از ۱۰ را می‌دهم.