The Female Animal

CinemaSerf (منتقد)

راستش اگر این دو تا زن به خاطر ارول فلین یا کلارک گیبل به پر و پای هم می‌پیچیدند، احتمالاً فیلم اثرگذارتر می‌شد! جورج نیدر اصلاً به عنوان اون مرد جذاب و خوش‌تیپی که قراره دل ستاره رو به افول هالیوود یعنی «ونسا» (با بازی هدی لامار) رو ببره، باورپذیر نیست؛ همون زنی که نیدر توی استودیو از یه حادثه نجاتش داده بود. جذابیتش خیلی زود گریبان‌گیر دختر دائم‌الخمر ونسا یعنی «پنی» (جین پاول) هم می‌شه؛ دختری که اون رو هم از دست یکی از مهمون‌های چشم‌ناپاک و دست‌کج مهمونی نجات می‌ده. حالا ماجرا اینه که «کریس» بینوا باید تلاش کنه دل هر دو زن رو به دست بیاره و هم‌زمان فاصله‌اش رو با چند تا گل ارکیده آدم‌خوار گرسنه حفظ کنه!

شاید کم‌لطفی باشه اگه این اثر رو یه ملودرام عامه‌پسند (سوپ‌اپرا) صدا بزنیم، ولی واقعاً فاصله چندانی هم باهاش نداره. پیرنگ فیلم، در حالی که مسیر کلیشه‌ای اختلافات و رقابت‌های خانوادگی رو طی می‌کنه، پیچش‌های نیمه‌کمدی عجیبی داره و در نهایت به پایانی می‌رسه که هیچ نوآوری خاصی توش دیده نمی‌شه. با این وجود، توی بازی لامار یه جور صداقت به چشم می‌خوره. شاید این نقش دقیقاً متناسب با افول واقعی جایگاهش در هالیوود اون دوران بوده و به همین خاطر احساس راحتی می‌کرده که خود واقعیش رو نشون بده. همچنین بازی گزنده و نیش‌دار جن استرلینگ در نقش «لیلی» هم قابل توجهه؛ زنی که همیشه یه تیکه یا طعنه آماده برای تحقیر دیگران گوشه زبونش داره.

جالبه که همش با خودم فکر می‌کردم اگه این فیلم قبل از اعمال قوانین سانسور کد هیز (Pre-Code) ساخته شده بود و اجازه می‌دادن جنبه‌های جنسی پررنگ و تا حدی تحریک‌آمیز داستان بیشتر باز بشه، چقدر فیلم بهتری از آب درمی‌اومد؛ اما توی نسخه فعلی، همه چیز بیش از حد فرمولی و کنترل‌شده‌ست. با این حال، هنوزم اثر سرگرم‌کننده و قابل تماشاییه.