The Fuzzy Pink Nightgown

tricksy (منتقد)

رالف میکر ظاهر خیلی خوبی دارد. او در فیلم‌های نه‌چندان زیادی که بعد از شاهکار «مرا مرگبار ببوس» بازی کرد، معمولاً پف‌کرده به نظر می‌رسید. اما اینجا قبراق و خوش‌استایل است و کارش را خوب انجام می‌دهد (هرچند فیلم‌نامه متریال زیادی در اختیارش نگذاشته). کینن وین هم بد نیست؛ او در نقش یار کمکی بازی می‌کرد—یه چیزی در مایه‌های تونی رندال دهه ۱۹۵۰. جین راسل لباسی را می‌پوشد که نام فیلم از آن گرفته شده است. واقعاً در حق توانایی بازیگری او کم‌لطفی شده؛ او در «آقایان موطلایی‌ها را ترجیح می‌دهند» فوق‌العاده خنده‌دار بود و در فیلم‌های ماجراجویی/هیجان‌انگیزش کنار رابرت میچام حسابی باورپذیر بازی کرد. اما اینجا فقط در حد «متوسط» ظاهر شده؛ یعنی بازی‌اش معمولی است. مشکل اینجاست که قرار بوده یک ستاره سینما در اوج دوران حرفه‌ای‌اش باشد، ولی این تصویر اصلاً درنمی‌آید. یادم هست بعدها در تبلیغات تلویزیونی از عبارت «ما خانم‌های توپر و خوش‌فرم» استفاده می‌کرد؛ البته آن تبلیغات دو دهه بعد از این فیلم ساخته شدند، اما آن لباس‌خواب و کلاً همه لباس‌هایی که اینجا به تن دارد، بیشتر شبیه پیراهن‌های دوران بارداری است و خیلی درشت به نظر می‌رسد. در اوایل فیلم هم کلاه‌گیس بلوند بلندی به سر دارد که افتضاح و بسیار نازیباست؛ وقتی آن را برمی‌دارد ظاهرش خیلی بهتر می‌شود. با همه این‌ها، فیلم یک ناامیدی کامل است. دیدن میکر همیشه لذت‌بخش است و بازیگران مکمل هم چهره‌های آشنا و بامزه‌ای هستند، اما کل فیلم به بیراهه رفته و هرز پریده است. راسل و میکر اصلاً شیمی مناسبی با هم ندارند، فیلم احساس‌برانگیز نیست و با وجود کارگردانی نورمن تاروگ، حتی خنده‌دار هم از آب درنیامده است.