The Guns of Fort Petticoat

John Chard (منتقد)

آلامو یا رورکس درایفت، منتها با کلی زن باحال! ستوان فرانک هویت از ارتش شمالی‌ها فرار می‌کند تا به بقیه‌ی تگزاسی‌ها هشدار دهد که حملات سرخ‌پوستان بعد از کشتار سند کریک قطعی است. اما می‌بیند که همه‌ی مردا رفتن ارتش جنوبی‌ها و مرتع‌نشینا فقط چندتا زنن. اولش باید احترام و اعتمادشونو جلب کنه، بعد متقاعدشون می‌کنه که توی یه ایستگاه مأموریت خرابه‌ برای حمله‌ی سرخ‌پوستان آماده بشن و به بیشترشون تیراندازی و جنگ تن‌به‌تن یاد میده. وقتی روز موعود می‌رسه و تعدادشون خیلی کمه، کار به جایی می‌رسه که برای نجات از یه کشتار دیگه توی جنوب، دست خدا هم کمه. فیلم عجب حال میده؛ درسته که پر از کلیشه‌های فیلم‌های درجه‌ی دوئه، اما با بازی باحال آدی مورفی در نقش هویت، کاملاً جذب‌کننده‌س و مخاطب سخت‌پسند رو ناامید نمی‌کنه. شاید فیلم یه جاهایی زور می‌زنه خیلی جدی نباشه، اما باز هم صحنه‌های دراماتیک داره و زن‌های داستان رو توی نور خوبی نشون میده. البته که این یه فیلم فمینیستی نیست، چون کاراکترها هنوز به مرداشون وابسته‌ن و هویت هم ناخودآگاه دل بعضی از زنا رو می‌بره. چیزی که فیلم بیشتر از همه نشون میده اینه که این دخترا هر جا لازم باشه پای کار میان، و از همه مهم‌تر، داستان برای جذابیتش روی لوس‌بازی و احساسات‌گرایی حساب باز نکرده. کاترین گرانت (که زود هم عروس بینگ کراسبی شد)، هوپ امرسون، ژانت نولان، پگی مالی و پاتریشیا تیرنان فقط چندتا از بازیگرای زن این فیلمن که به قصه رنگ و لعاب دادن. از سکانس‌های جالب تمرین که هویت با دخترا جدی رفتار می‌کنه تا حمله‌ی هیجان‌انگیز سرخ‌پوستان به ایستگاه، «تفنگ‌های قلعه پتی‌کوت» یه وسترن خیلی جذابه که اصلاً وقت بیننده‌ رو تلف نمی‌کنه. امتیاز ۷ از ۱۰