The Joker is Wild
فرانک سیناترا (Frank Sinatra) نقش جو ای. لوئیس (Joe E. Lewis)، کمدین معروف دهه‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ را بازی می‌کند. در آغاز فیلم، لوئیس خواننده جوان و بااستعدادی است که در کافه‌های زیرزمینی دوران ممنوعیت الکل اجرا می‌کند. وقتی او کارش را رها می‌کند تا به جای دیگری برود، رئیس باند مافیایی که مالک کافه اول است، اوباش خود را می‌فرستد تا لوئیس را بکشند. لوئیس جان سالم به در می‌برد، اما تارهای صوتی‌اش آسیب می‌بینند و دیگر نمی‌تواند آواز بخواند. چند سال بعد، دوست صمیمی‌اش او را پیدا می‌کند و تلاش می‌کند به او کمک کند، اما موفقیت چندانی به دست نمی‌آورد. با این حال، این تلاش باعث آشنایی لوئیس با لتی پیج (Letty Page) با بازی جین کرین (Jeanne Crain) می‌شود. آن‌ها عاشق یکدیگر می‌شوند و لتی به او انگیزه می‌دهد تا پیشنهاد کمدین شدن را (که نتیجه تلاش ناموفق دوستش برای احیای حرفه خوانندگی او بود) دنبال کند. اما لوئیس با مشکلات بزرگی روبه‌روست. سوءقصدی که نزدیک بود جانش را بگیرد، او را به یک الکلی و قمارباز قهار تبدیل کرده است. این دو نقطه ضعف شخصیتی، پایه و اساس اجراهای کمدی او می‌شوند و او را به موفقیتی چشمگیر می‌رسانند. متأسفانه، همین ضعف‌ها زندگی شخصی او را هم به مرز نابودی می‌کشانند.
سال انتشار: 1957 کارگردان: Charles Vidor ژانر: Biography، Drama، Musical نویسندگان: Oscar Saul، Art Cohn امتیاز: 7.0نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
این فیلم قطعاً یکی از بازی‌های محبوب من از فرانک سیناتراست، مخصوصاً چون کاراکتر «جو» واقعاً توش آواز هم می‌خونه. در واقع این مرد جذاب از همین راه نون درمیاره و به همراه پیانیستش «آستین» (با بازی ادی آلبرت) توی یه کلوب شبانه اجرا می‌کنه. اما وقتی یه پیشنهاد کاری بهتر بهش می‌شه، رئیسش بهش می‌فهمونه که حق نداره جایی بره. وقتی جو حرفش رو گوش نمی‌ده، خب... کار به چاقوکشی می‌کشه و بعدش یه مدت تو نیویورک آواره و ناپدید می‌شه، طوری که حتی دوستاش از جمله «آستین» هم نمی‌دونن کجاست. بعد یه ملاقات تصادفی باعث می‌شه دوباره با هم آشتی کنن، چون جو می‌فهمه که استعداد خوبی تو تیکه‌پرانی و خندوندن مردم داره. کم‌کم اعتمادبه‌نفسش برمی‌گرده و عاشق «لتی» (با بازی جین کرین) می‌شه و همه‌چیز به نظر عالی پیش می‌ره. اما موفقیت، همون‌طور که می‌گن، یه روی دیگه هم داره؛ با معروف شدن و محبوبیتش و البته اجراهای دوران جنگ، پای قمار و بطری مشروب هم به زندگیش باز می‌شه. با این مسیر خودتخریبی که پیش گرفته، شاید فقط «مارتا» (با بازی میتزی گینور) که یکی از رقصنده‌هاشه بتونه جلوی فروپاشیش رو بگیره - البته این «شاید» خیلی بزرگه! سیناترا اینجا در طبیعی‌ترین حالت خودشه، همین‌طور آلبرت؛ مخصوصاً وقتی روی صحنه هستن. اون صحنه‌ها بهانه خوبی بهمون می‌دن تا به آهنگ‌هایی مثل «All the Way» و «I Cried for You» گوش بدیم و حتی یه ذره هم ادای بینگ کرازبی رو ببینیم! دیالوگ‌های استندآپ کمدی‌هاش شاید الان یکم قدیمی به نظر برسن، اما هنوزم یه نمک خاصی دارن، مخصوصاً وقتی با تماشاچی‌های مزاحم کل‌کل می‌کنه: «آخرین باری که یه دهن این‌شکلی دیدم، یه قلاب ماهیگیری توش بود!». داستان خیلی خوب تموم می‌شه؛ جوری که اگه امروز بود احتمالاً داد می‌زد «منتظر قسمت دوم باشید!» اما اون زمان فقط به این معنی بود که زندگی ادامه داره. سیناترا به عنوان تصویرگر ضعف‌های مردی که با تروما، درام و موفقیت روبه‌رو شده، بازی خیلی خوبی ارائه میده و در عین حال یکم حس همدلی آدم رو هم برمی‌انگیزه.
2025-06-08