The Long Haul

John Chard (منتقد)

«مواظب باش، وگرنه طوری پرتت می‌کنم که صاف بیفتی وسط خوک‌ها!»

فیلم «سفر طولانی» (The Long Haul) به کارگردانی کن هیوز ساخته شده و خود هیوز فیلم‌نامه را از رمان مروین میلز اقتباس کرده است. در این فیلم ویکتور ماتیور، دیانا دورس، پاتریک آلن، جین اندرسون و پیتر رینولدز به ایفای نقش پرداخته‌اند. موسیقی اثر ساخته ترور دانکن و فیلم‌برداری آن بر عهده باسیل اموت بوده است.

هری میلر (با بازی ماتیور) یک نظامی آمریکایی است که پس از جنگ برای زندگی با همسر بریتانیایی و پسرش به شمال انگلستان نقل‌مکان کرده. او بی‌صبرانه می‌خواهد به آمریکا برگردد اما همسرش تمایلی ندارد؛ بنابراین هری شغل رانندگی کامیون را انتخاب می‌کند و خیلی زود متوجه می‌شود که فساد و معامله‌های زیرمیزی حرف اول و آخر را در این کار می‌زنند. هری به خاطر وجدان و باورهای اخلاقی‌اش حاضر نمی‌شود تن به این کثافت‌کاری‌ها بدهد و همین موضوع او را در مسیر برخورد با یک باج‌گیر و خلافکار خشونت‌طلب به نام جو ایزی (با بازی آلن) قرار می‌دهد. اوضاع زمانی پیچیده‌تر می‌شود که هری در یک دعوا به کمک لین (با بازی دورس)، معشوقه جو می‌آید و لین دلباخته هری می‌شود.

یک نوار بریتانیایی سرسخت، زبر و کثیف که از خشونت، جذابیت‌های زیرپوستی و صدای غرش کامیون‌های غول‌پیکر موج می‌زند! تا زمان پخش این فیلم، سوژه سربازی که از جنگ برگشته و می‌بیند دنیای واقعی ارزش جنگیدن نداشته، دیگه حسابی نخ‌نما شده بود؛ اما در مورد فیلم هیوز، تغییر لوکیشن به انگلیس یک حال و هوای تازه به قصه داده. همین مسئله یک پی‌ریزی محکم برای روایت داستان ایجاد کرده و فیلم کلاً تمام انتظارات یک خوره نوار را برآورده می‌کند.

از نظر داستانی، فیلم پر از المان‌های کلاسیک فیلم‌نوار است؛ به زاویه سرباز سابقِ سردرگم قضاوت نکنید، یک «فام فتال» (زن افسونگر) تمام‌عیار (با بازی پرانرژی دیانا دورس) هم وارد قصه می‌شود و رو شدن یک برگ برنده در انتهای داستان، شوک خوبی به انتهای روایت می‌دهد. فضای فیلم به‌زیبایی سیاه و تاریک است؛ جاده‌های خیس و پیچ‌درپیچ و غذاخوری‌های بین‌راهی پر از دود سیگار، در کنار صحنه‌های اسکله که آن‌قدر عالی فیلم‌برداری شده‌اند که عملاً می‌توانید بوی نم و نمکِ جاری در پس‌زمینه کارگری فیلم را حس کنید.

بازی برخی بازیگران مکمل شاید کمی زیاده‌روی داشته باشد و برخی دیالوگ‌ها هم جای کار زیادی دارند، اما این اثر قطعاً ارزش دیدن را برای علاقه‌مندان به سینمای نوار بریتانیا دارد. ماتیور و دورس، که هر دو بازیگرانی بودند که در زمان خودشان قدر ندیدند، در نقش شخصیت‌هایی که نومیدانه به دنبال معنایی در زندگی می‌گردند عالی ظاهر شده‌اند. پاتریک آلن هم در نقش جو ایزی، خلافکار سیگاربه‌لب و فک‌مربعی، بازی بسیار دلنشینی ارائه داده است.

حتماً ببینیدش؛ یک فیلم‌نوار بریتانیایی بالاتر از حد متوسط که واقعاً تلاش می‌کند سنگ‌های بزرگ را از سر راه بردارد و کوه‌های احساسی را جابه‌جا کند! ۷/۱۰