Plunder Road
در یک شب تاریک و زیر باران شدید، پنج مرد یک سرقت قطار حساب‌شده را اجرا می‌کنند و با محموله طلایی به ارزش ۱۰ میلیون دلار و وزن نه تن متواری می‌شوند. آن‌ها این غنیمت سنگین را در سه کامیون قرار داده و مخفی می‌کنند، سپس فراری به ظاهر بی‌دردسر را در سطح کشور آغاز می‌کنند به این امید که فرارشان بی‌نقص باشد.
سال انتشار: 1957 کارگردان: Hubert Cornfield ژانر: Crime، Drama، Film-Noir نویسندگان: Steven Ritch، Jack Charney امتیاز: 6.9نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
در یکی از جسورانه‌ترین سرقت‌های قطار تمام دوران‌ها... «جاده غارت» (Plunder Road) به کارگردانی هیوبرت کورنفیلد (Hubert Cornfield) و نویسندگی استیون ریچ (Steven Ritch) و جک چارنی (Jack Charney) است. جین ریموند (Gene Raymond)، جین کوپر (Jeanne Cooper)، وین موریس (Wayne Morris)، الیشا کوک جونیور (Elisha Cook Jr) و استفورد رپ (Stafford Repp) در آن به ایفا نقش پرداخته‌اند. موسیقی اثر از ایروینگ گرتز (Irving Gertz) و فیلمبرداری آن بر عهده ارنست هالر (Ernest Haller) بوده است.
پس از انجام یک سرقت جسورانه از قطار، اعضای یک باند سارقان از هم جدا شده و راهی جاده‌ها می‌شوند تا در لس‌آنجلس دور هم جمع شوند و غنایم شمش طلا را تقسیم کنند...
«جاده غارت» که یک فیلم نوآرِ سرقتی کم‌هزینه از اواخر دوران کلاسیک است، کارش را بدون حاشیه و اضافه‌کاری و با استایل قابل‌توجهی انجام می‌دهد. زمان فیلم فقط ۷۲ دقیقه است و بخش اول آن به سرقت پیچیده‌ای اختصاص دارد که در شب و زیر باران شدید (حدود ۱۵ دقیقه) اتفاق می‌افتد و تقریباً هیچ کلامی در آن رد و بدل نمی‌شود. برنامه‌ریزی این سرقت فوق‌العاده دقیق است و نشان می‌دهد با یک باند حرفه‌ای و کاملاً هماهنگ طرف هستیم.
بقیه فیلم، سارقان را دنبال می‌کند که حالا با سه خودروی مختلف در حرکتند و مستقیم به سمت دنیای نوآر می‌روند؛ جایی که بی‌عرضگی‌ها و پارانویای اونا رو می‌آید و دوست قدیمی و وفادارِ دنیای نوآر، یعنی بازی‌های روزگار، چهره پوزخندزنده‌اش را نشان می‌دهد.
کورنفیلد و هالر (فیلمبردار فیلم‌های میلدرد پیرس / حکم) با استفاده از فرمت اسکوپ، فضاسازی خیلی خوبی ایجاد کرده‌اند تا فروپاشی در حال وقوعِ برنامه‌های کاراکترها را هنگام عبور از موقعیت‌ها و مکان‌های مختلف به تصویر بکشند. بازی بازیگران محکم است و کوک جونیور، آن کارکشته قدیمی فیلم‌های نوآر، کاری را که در آن استاد است به بهترین شکل انجام می‌دهد. کورنفیلد هم موفق شده از یک داستان اساساً ساده، تعلیق زیادی بیرون بکشد.
پایان‌بندی کمی بیش از حد سریع جمع‌وجور می‌شود، برخی اتفاقات فیلم را باید کمی آسان گرفت و نادیده انگاشت، و موسیقی گرتز هم در تمام آن ۱۵ دقیقه صحنه سرقت خیلی روی اعصاب و پر سر و صداست. با این حال، این اثر یک تجربه نوآر خوب و لذت‌بخش است، حتی اگر کاملاً به رده‌های بالای فیلم‌های سرقتی در دنیای فیلم نوآر نرسد. ۷ از ۱۰.