The Undead

Wuchak (منتقد)

_**افسانه‌ی پریان هالووینیِ کورمن از قرون وسطی به صورت سیاه‌وسفید**_
یک روان‌شناس (وال دوفور) از تبت برمی‌گردد و یک زن خیابانی (پاملا دانکن) را هیپنوتیزم می‌کند تا به شخصیت قبلی‌اش در دوران قرون وسطی بازگردد؛ جایی که او آماده است تا به جرم جادوگری اعدام شود. آلیسون هیز در نقش یک جادوگر شیطانی، ریچارد گارلند در نقش یک شوالیه، مل ولز در نقش یک گورکن و دوروتی نیومن در نقش یک جادوگر زشت اما مهربان بازی می‌کنند. برخلاف عنوان فیلم، «مردگان متحرک» (۱۹۵۷) هیچ ربطی به خون‌آشام‌ها ندارد. این یازدهمین فیلم راجر کورمن در عرض چند سال بود (یا دوازدهمین اگر فیلمی را که نامش در آن ذکر نشده بود بحساب آوریم). آلیسون هیزِ جذاب فوق‌العاده تیز و یکی از نکات برجسته‌ی فیلم است؛ او همچنین در فیلم سال قبل کورمن به نام «گان‌سلینگر» هم‌بازی بود (او ابتدا به عنوان دختری از دیسکت کلمبیا در مسابقه دوشیزه آمریکا در سال ۱۹۴۹ توجه ملی را به خود جلب کرد).
تعیین بازه‌ی زمانی یا منطقه‌ی وقوع داستان عملاً غیرممکن است، زیرا المان‌هایی از دوره‌های مختلف تاریخ در آن وجود دارد. این فیلم در عرض شش روز و با بودجه ۵۵,۰۰۰ دلار فیلمبرداری شده است، بنابراین شک دارم که کسی به چیزهایی مثل دقت تاریخی یا ثبات فکر کرده باشد. کورمن فقط فکر می‌کرد که جادوگران، شوالیه‌ها و شیطان چیزهای باحالی برای فیلم درجه‌ی ب (B) او خواهند بود.
کمی فکر کنید، شما زنی تن‌فروش دارید که در زندگی گذشته‌اش به یک باکره تبدیل می‌شود، یک روان‌شناسِ سفرکننده در زمان، یک جادوگر جذاب و جن‌مانندی که به دلخواه به خفاش تبدیل می‌شود و ظهور شیطان روی زمین. مشخص است که دقت تاریخی در صدر جدول اهمیت قرار نداشته است. بنابراین از آن به عنوان یک افسانه‌ی سینمایی لذت ببرید که هیچ ارتباط تاریخی بیشتری نسبت به سیندرلا ندارد.
اگرچه این فیلم برای فصل پاییز اثر سرگرم‌کننده‌ای است، اما فیلمبرداری سیاه‌وسفید آن افتضاح است و داستان به اندازه کافی جذاب نیست که نمره‌ی بالاتری بگیرد. اما نقاط جذابی هم دارد. فیلم با زمان ۱ ساعت و ۱۱ دقیقه بسیار خلاصه است، و روی دکورهای یک سوپرمارکت متروکه در بورلی هیلز فیلمبرداری شده است و نماهای خارجی خانه‌ی جادوگر در همان شهر گرفته شده است. نمره: C