The Wayward Bus

CinemaSerf (منتقد)

«جانی» (Johnny) نسبتاً جذاب (با بازی ریک جیسون (Rick Jason) که کمی مرا یاد لارنس هاروی (Laurence Harvey) می‌اندازد) خدمات اتوبوس و رستوران بین‌راهی‌اش را با کمک «کیت» (Kit) جوان (دی پولاک (Dee Pollack)) و همسر الکلی‌اش «آلیس» (Alice) (جون کالینز) اداره می‌کند. او به تقریباً همه حسادت می‌کند و وقتی به پیشخدمتشان «نورما» (Norma) (بتی لو کیم (Betty Lou Keim)) سیلی می‌زند، کاسه صبر جانی لبریز می‌شود. او مسافران را سوار می‌کند و - در میان طوفانی سهمگین - به سمت سان رینو راه می‌افتد. اتوبوس ترکیبی از مسافران مختلف را دارد. «کامیل» (Camille) جذاب و زیرک (جین منسفیلد) به سرعت توجه «هورتون» (Horton) بازاریاب (دن دیلی) و «پریچارد» (Pritchard) کمی دمدمی‌مزاج (لری کیتینگ (Larry Keating)) را جلب می‌کند که با همسر نسبتاً پرتوقعش «برنیس» (Bernice) (کاترین گیونی (Kathryn Givney)) و دخترش «میلدرد» (Mildred) (دولورس مایکلز (Dolores Michaels)) سفر می‌کند، و در نهایت «وان برونت» (Van Brunt) (ویل رایت (Will Wright)) نسبتاً بداخلاق را هم دارند. هرچه هوا خراب‌تر می‌شود و آن‌ها مجبور می‌شوند از یک جاده فرعی و ناهموار بیابانی عبور کنند، به نظر می‌رسد شخصیت‌های داخل اتوبوس به تدریج با همان بلاتکلیفی در زندگی‌شان روبرو می‌شوند که اتوبوس در سفر فزاینده خطرناکش با آن دست‌وپنجه نرم می‌کند. در همین حال، آلیس پیر و بیچاره در خانه مانده است، به بطری مشروب پناه برده، حمام می‌کند و برای غیبت شوهرش آه و ناله می‌کند. آیا آن‌ها می‌توانند آشتی کنند؟ برای نیم ساعت اول یا همین حدود، فیلم اصلاً بد نیست. اما بعد از آن، کاملاً وارد قلمروی سریال‌های آبگوشتی می‌شود. منسفیلد احتمالاً قوی‌ترین شخصیت را دارد و نسبتاً خوب بازی می‌کند، اما کالینز اصلاً مهارت لازم را ندارد تا نقش خود را با یک بازی متقاعدکننده اجرا کند. بیست دقیقه آخر فیلم، هرگونه هیجان و دلهره‌ای را که سفر بارانی و طوفانی تا آن زمان ایجاد کرده بود، از بین می‌برد و تا پایان کار، دقیقاً می‌دانید چه اتفاقی خواهد افتاد - و اتفاق خیلی خاصی هم نیست.