Gunman's Walk

John Chard (منتقد)

من یک فراری‌ام.
رانچردار و وسترنرِ سنتی، لی هکت، مصممه که دوتا پسرش رو طبق تصویر سخت‌گیرانه و تیرانداز خودش بار بیاره. ولی این تصمیم وقتی پسر بزرگش، اد، تبدیل به قاتل میشه کلاً نتیجه معکوس میده. فیلم Gunman's Walk طبق خلاصه داستان‌ها شبیه فیلم‌های معمولی وسترن B به نظر میاد و خدایی تم تاثیر والدین هم چیز جدیدی نیست. اما فیلم فیل کارلسون که از داستان ریک هاردمن اقتباس شده، کلی نقطه قوت داره که نمیذاره یه اثر معمولی یا فقط یه فیلم برای پر کردن وقت باشه.

این فیلم مسائل مختلفی رو به هم گره میزنه: فرزندپروری، تبعیض و جهالت در دوران تغییر در غرب وحشی قدیم. شخصیت اصلی داستان یعنی لی هکت (با بازی ون هفلین) مثل پلی بین دوران قدیم و جدید دیده میشه. اون بیشتر عمرش رو به عنوان تیرانداز و قاتل سرخ‌پوست‌ها گذرونده و خیلی هم مایل نیست این گذشته رو کنار بذاره، اما حالا که عضوی محترم و در عین حال ترسناک در جامعه‌ست، با دوتا پسرش روبرو میشه که هر کدوم مسیر متفاوتی رو رفتن. یکی‌شون، اد (تب هانتر)، پر از کینه و قلدری تیراندازیه و نماینده غرب قدیمه. اون یکی، دیوی (جیمز دارن)، برای اینکه احساس مرد بودن کنه نیازی به تفنگ نداره و علاقه‌ش به کلی شوارد (کاترین گرانت) که نیمه‌سرخ‌پوسته، دقیقاً نمادی از غرب جدید رو نشون میده.

این فیلم دو روی یک سکه رو نشون میده در حالی که لی هکت دقیقاً این وسط گیر کرده و ون هفلین هم تو این نقش یه بازی فوق‌العاده و احساسی از خودش به نمایش میذاره. نمیگم Gunman's Walk خیلی دست‌کم گرفته شده (هرچند کارگردانش قطعاً همین‌طوره)، شاید بیشتر به خاطر اینه که برچسب قدیمی «وسترن B» خورده روی فیلم؛ برچسبی که متاسفانه خیلیا ازش با تحقیر یاد میکنن. با اینکه اگه واقع‌بین باشیم بازیگرای مکمل هفلین خدایی بی‌روح بودن (هم هانتر و هم دارن در بهترین حالت معمولی‌ان)، اما بازی معمولی بازیگرای نقش مکمل هم نمیتونه جلوی این رو بگیره که Gunman's Walk یه اثر هوشمندانه و قوی تو ژانر خودش باشه. منظورم اینه که اگه فقط به خاطر هفلین و آهنگ اصلی جذاب فیلم یعنی «I'm A Runaway» هم شده باید این فیلم رو ببینید، اما کلاً اگه تمام حواستون رو بهش بدید، امیدوارم ببینید که واقعاً فیلم خوب و هوشمندانه‌ایه. ۷ از ۱۰