The Last of the Fast Guns

John Chard (منتقد)

عجب فیلمی بود واقعاً! «آخرین هفت‌تیرکشان چابک‌دست» رو جورج شرمن کارگردانی کرده و دیوید پی. هارمن فیلمنامه‌ش رو نوشته. بازیگرانی مثل جاک ماهونی، گیلبرت رولند، لیندا کریستال، ادوارد فرانتس و لورن گرین توی فیلم حضور دارن. موسیقی فیلم کار جوزف گرشنسون و فیلمبرداری هم بر عهده الکس فیلیپسه. ماجرا از این قراره که یه غول ثروتمند، هفت‌تیرکشی به اسم برد الیسون (با بازی ماهونی) رو استخدام می‌کنه تا برادر گمشده‌ش رو پیدا کنه. سرنخ‌ها به مکزیک ختم می‌شه، جایی که دشمنی و توطئه‌ها شروع می‌شن. فیلم از نظر پیرنگ و داستان چیز دندان‌گیر و نویی نداره، اما به لطف چندتا چرخش داستانی جذاب، فیلم آبرومندی از آب دراومده. از همون شروع غم‌انگیزش مشخصه که سازندگان دنبال روایتی متفکرانه‌تر بودن. الیسون آخرین بازمانده از نسلی در حال انقراضه و خودش هم اینو خوب می‌دونه؛ پس اگه مأموریتش رو با موفقیت انجام بده، اون ۲۵ هزار دلاری که گیرش میاد می‌تونه آینده‌ش رو کاملاً دگرگون کنه. در حین جستجوهاش، چالش‌ها پشت سر هم سر راهش سبز می‌شن؛ از طرفی با مایلز لنگ (رولند) رفیق می‌شه و از طرف دیگه کارش به لاس‌زدن با ماریا او‌رایلی (کریستال) می‌کشه. ولی آیا همه‌چیز همون‌طوریه که به نظر میاد؟ بازیگرا جنس بازی خشک و بی‌احساسی دارن، هرچند نقش کریستال بیشتر جنبه دکوری و جذابیت بصری داره. فیلم فضاسازی باز و چشم‌نوازی داره و نماهای مکزیک که با تکنسین سینمااسکوپ/ایستمن‌کالر گرفته شده، فوق‌العاده‌ست. در کل یه وسترن پر و پیمون و خوش‌ساخته که به طرفدارای این ژانر توصیه‌ش می‌کنم. ۷ از ۱۰.