L'amante del vampiro

Wuchak (منتقد)

**_پیش‌درآمدی بر «درکولا برام استوکر» ساخته کاپولا_** وقتی گروهی از رقصندگان که بیشترشان زن هستند در عمارت یک پروفسور در جنوب شرقی رم اقامت می‌کنند، دو نفر از آن‌ها (هلن رمی و تینا گلوریانی) به همراه یک دوست مرد، در جریان یک طوفان مرتکب این اشتباه می‌شوند که به دنبال سرپناهی در یک قلعه متروکه در همان حوالی بگردند. مشکل اینجاست که آنجا محل زندگی دو خون‌آشام شکارچی است، یکی مرد و دیگری زن. فیلم «خون‌آشام و بالرین» (1960) محصولی ایتالیایی و سیاه‌وسفید است که نام اصلی‌اش «معشوقه خون‌آشام» (ترجمه از ایتالیایی) بود. ایده تبدیل شدن یک خون‌آشام پیر و زشت به یک مرد با ظاهر عادی پس از نوشیدن خون تازه، مفهومی است که فرانسیس فورد کاپولا و جیمز هارت (فیلم‌نامه‌نویس) 32 سال بعد برای فیلم «درکولا برام استوکر» از آن استفاده کردند. فیلم «ترس درکولا» از استودیوی هامر دو سال قبل‌تر اکران شده بود، اما با رنگ‌آمیزی پرجلوه‌ای فیلم‌برداری شده بود؛ همین‌طور فیلم هم‌دوره آن «عروس‌های درکولا». متأسفانه، این فیلم با فیلم‌برداری سیاه‌وسفید و بی‌روحش زمین‌گیر شده است. با این حال، فضای گوتیک و ترسناکی که انتظارش را دارید القا می‌کند؛ و از همه مهم‌تر موقعیت‌های مکانی واقعی قلعه و بازیگران زن خیره‌کننده‌اش که توسط فیلم‌سازانی هدایت شده‌اند که واقعاً بلدند چطور از زنان زیبا تصویربرداری کنند (بدون هیچ منظور خاصی)، نقاط قوت کار هستند. اشتباه نکنید، هیچ برهنگی یا صحنه‌های مشکوکی در کار نیست؛ در عوض، علی‌رغم خون‌آشام‌بازی‌های شیطانی، حس زیبایی و نوعی ادای احترام در روند فیلم جریان دارد. باید اضافه کنم که هلن رمی در نقش لوئیزا آدم را یاد کندیس هلیگوس در فیلم «کارناوال روح» می‌اندازد که آن هم سیاه‌وسفید فیلم‌برداری شده بود. این را از آن جهت می‌گویم که سبک فیلم‌سازی مشابه است؛ اگر یکی را دوست داشته باشید، از دیگری هم لذت خواهید برد. زمان فیلم 1 ساعت و 27 دقیقه است و در پالازو بورگزه در آرته‌نای ایتالیا (معروف به قلعه آرته‌نا)، که نیم ساعت با ماشین از جنوب شرقی رم فاصله دارد، فیلم‌برداری شده است. کارهای استودیویی هم در خود شهر در استودیوهای LUCE انجام شد. رتبه: B-