The Man Who Could Cheat Death

Wuchak (منتقد)

***ترکیبی ولرم از جک ریپر و دکتر جکیل و آقای هاید، اما همچنان سرگرم‌کننده*** در سال ۱۸۹۰، یک مجسمه‌ساز در پاریس (آنتون دیفرینگ) وقتی مشخص می‌شود که هر ده سال یک بار با ناپدید شدن افراد مرتبط است، در هر شهر جدیدی که ظاهر می‌شود مورد سوءظن قرار می‌گیرد. هیزل کورت نقش معشوقه او را بازی می‌کند و کریستوفر لی مثلث عشقی احتمالی را تکمیل می‌کند. «مردی که توانست مرگ را فریب دهد» (۱۹۵۹) یک فیلم کمتر شناخته‌شده از استودیوی هامر است که طرفداران این ژانر وحشت گوتیک خاص باید از آن قدردانی کنند. همان‌طور که در تیتر نقد اشاره کردم، این فیلم عناصر جک ریپر و دکتر جکیل و آقای هاید را با سبک، دکورها و لوکیشن‌های همیشگی فیلم‌های ترسناک هامر درهم می‌آمیزد. اگر فیلم‌های مشابهی مثل «گورگون» (۱۹۶۴)، «فرانکشتاین زن آفرید» (۱۹۶۷) و «فرانکشتاین باید نابود شود» (۱۹۶۹) را دوست دارید، احتمالاً از این یکی هم خوشتان خواهد آمد. با این حال، به دلیل وجود برخی عناصر گیج‌کننده و غیرضروری درباره کارهای شوم مجسمه‌ساز، این فیلم ضعیف‌تر از بقیه آن‌هاست. با این وجود، دیفرینگ در نقش اصلی مؤثر ظاهر شده و دیدن کریستوفر لی در دوران جوانی‌اش که نقشی نجیب را بازی می‌کند لذت‌بخش است، به علاوه هیزل کورتِ موقرمز بسیار جذاب است و دلفی لارنسِ بلوند هم دست‌کم گرفته نمی‌شود. فضای پاریس یکی دیگر از ویژگی‌های متمایزکننده فیلم است. نقش مجسمه‌ساز در ابتدا به پیتر کوشینگ پیشنهاد شد، اما او آن را رد کرد. نسخه اکران اروپایی شامل صحنه‌ای ملایم بود که در آن خانم کورت به طور خلاصه برهنه ظاهر می‌شود. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۲۳ دقیقه است و در استودیوهای بری در برکشایر انگلستان فیلمبرداری شده است. نمره: C+