Moonbird

CinemaSerf (منتقد)

یه پسربچه و داداش فسقلیش می‌بینن که پرنده‌شون از قفس دررفته، واسه همین نصفه‌شبی، کیسه طعمه‌ها رو برمی‌دارن و می‌زنن به دل حیاط تا به امید خدا دوباره بکشوننش توی قفس. قضیه از اونجا بیخ پیدا می‌کنه که این برادر کوچیکه زیادی سر و صدا داره؛ بلند حرف می‌زنه، بلند گریه می‌کنه و پاشو محکم می‌کوبه زمین. خلاصه نسبتش با مخفی‌کاری و بی‌سر و صدا بودن، مثل نسبت هرودیس بود با بچه‌داری! حالا که حرف از اون جناب شد، اینم بگم که تقلید بی‌نهایت دقیق حرف زدن بچه‌گونه — به‌خصوص اون اجرای اشک‌درآر آهنگ «I've Been Working on the Railroad» — طوری رفت رو اعصابم که با کمال میل حاضر بودم یکی از سربازای هرودیس رو صدا کنم تا قضیه رو فیصله بده. با این همه، انیمیشن خلاقانه‌ست؛ با استفاده از تاریکی و سایه‌ها و یه سبک شبح‌وار، دو تا بچه رو خیلی قشنگ نشون داده؛ مخصوصاً وقتی اون پرنده رنگارنگ در ابعاد و هیبت شترمرغ وارد صحنه می‌شه و بچه کوچیکه باید سعی کنه ساکت بمونه. خب، موفق باشی دلاور! صحنه آخر خیلی بامزه‌ست، اما...