The Scapegoat
جان بارت (John Barratt) که زندگی و شغل بی‌هویتی دارد، در جریان سفری تفریحی به فرانسه با نجیب‌زاده‌ای فرانسوی، فقیر اما دارای عنوان اشرافی روبه‌رو می‌شود که مو به مو شبیه خودش است. مرد اشرافی جان را مست می‌کند و برای اینکه نفسی تازه کند و از دست کسب‌وکار شکست‌خورده و زندگی پیچیده‌اش خلاص شود، جایش را با او عوض می‌کند. جان هر چه تلاش می‌کند به همه ثابت کند که آن کسی که فکر می‌کنند نیست، فایده‌ای ندارد و بیشتر و بیشتر درگیر مسائل خانواده‌ی کنت می‌شود؛ از جمله همسری ناراضی، مادری زورگو، دختری جوان، تنها اما بااستعداد، خواهری پیر دختر و تلخ، و معشوقه‌ای که حضورش قابل پیش‌بینی است. جان با شناختن آن‌ها حس می‌کند که می‌تواند در حل مشکلاتش به آن‌ها کمک کند، اما کم‌کم دارد به این زندگی عاریه‌ای هم عادت می‌کند؛ زندگی‌ای که برای اولین بار به او هدفی در زندگی بخشیده است.
سال انتشار: 1959 کارگردان: Robert Hamer ژانر: Crime، Mystery، Thriller نویسندگان: Daphne Du Maurier، Robert Hamer، Gore Vidal امتیاز: 6.8نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
الک گینس (Alec Guinness) وارد باری می‌شود و آنجا با همزادش روبه‌رو می‌شود. آن‌ها انگار دوقلو هستند. شخصیت او یعنی «بارات» معلم زبان فرانسوی در یک دانشگاه بریتانیایی است و تصویر آینه‌ای‌اش، یک اشراف‌زاده‌ی محلی و فقیر. این دو با هم نوشیدنی می‌خورند و در نهایت سر از اتاق هتلی درمی‌آورند که متعلق به مرد دوم است. صبح که می‌شود، «بارات» بیدار می‌شود و هیچ خبری از هم‌اتاقی‌اش نیست. بلافاصله یک راننده از راه می‌رسد و با این فرض که او همان نسخه‌ی اشرافیِ خودش است، او را به عمارتشان می‌برد و آنجا با خانواده‌اش آشنا می‌شود. مشخص است که دارند بازی‌اش می‌دهند، اما چرا و توسط چه کسی؟ زیاد طول نمی‌کشد که متوجه شود این خانواده به شدت مشکل‌دار هستند؛ رئیسی‌اش با «کنتسِ» معتاد به مرفین (بتی دیویس (Bette Davis) در بهترین حالتِ الیزابت اولی‌اش)، به همراه همسر، معشوقه و دخترش که همگی به این آشفتگی خانوادگی دامن می‌زنند. گینس در این فیلم خیلی خوب بازی کرده، اما به هر دلیلی این ایده برای من کاملاً جا نیفتاد. او زندگی جعلی و آدم‌هایش را خیلی زود و راحت قبول می‌کند. هیچ اعتراضی یا پای پلیس در میان نیست؛ روایت داستان (که در طول فیلم به صورت نریشن گفته می‌شود) به راحتی با کارهایش جور در نمی‌آید و پایان فیلم هم، هرچند تا حدی خوشم آمد، اما خیلی عجله‌ای و دم‌دستی جمع شد. فیلمبرداری در سکانس‌هایی که هر دو نفرشان همزمان روی تصویر هستند بی‌نقص است و موسیقی برونیسلاو کاپر (Bronislau Kaper) هم خیلی خوب با داستان جور درآمده، اما در کل کار کمی بی‌روح است.
2022-04-04