The Angry Silence

CinemaSerf (منتقد)

با اینکه ریچارد اتنبورو (Richard Attenborough) ستاره‌ی اصلی این درام است، اما فکر می‌کنم برنارد لی (Bernard Lee) در نقش «برت»، نماینده‌ی کارگران، بازی خیلی قدرتمندانه‌تری ارائه می‌دهد. او خواستار اعتصاب غیرقانونی کارگران در یک کارخانه مهندسی می‌شود. همه بلند می‌شوند و می‌روند - البته بیشترشان - و خیلی زود برای مخاطب روشن می‌شود که یک عنصر آشوب‌طلب در میان کارگران حضور دارد که مصمم است از این اختلاف برای اهداف بزرگ‌تری استفاده کند. همچنین با چند اوباش محلی روبه‌رو می‌شویم که وقتی پای آزار و اذیت و گاهی خشونت علیه آن تعداد معدودی از کارگرانی که خط اعتصاب را می‌شکنند و به کارشان ادامه می‌دهند وسط می‌آید، هیچ اصول اخلاقی‌ای ندارند. «کورتیس» (با بازی اتنبورو) یکی از همین آدم‌هاست. او همین الآنش هم یک پسر بچه دارد و همسرش هم در انتظار دومین فرزندشان است؛ بنابراین پول آن‌قدر کم است که او نمی‌تواند قید حقوقش را بزنید. خیلی زود او تبدیل به قربانی انتقام‌جویی همکاران سابقش می‌شود و آن‌ها کاملاً طردش می‌کنند. برایان فوربس (Bryan Forbes)، کارگردان، و مایکل کریگ (Michael Craig) هم‌بازی‌اش («والاس») در نگارش فیلمنامه دست داشتند و همین باعث شده کار بسیار قدرتمند باشد. این مسئله حس واقعی خطر را ایجاد می‌کند؛ چرا که کسانی که جرأت می‌کنند اعتصاب را بشکنند، امنیت جانی و اموالشان به خطر می‌افتد، در حالی که دوستان سابقشان با وجدان خود درگیر هستند. برایان بدفورد (Brian Bedford) هم در نقش «بارتِ» اوباش خوش می‌درخشد و پیر آنجلی (Pier Angeli) هم حضور کوتاه اما تاثیرگذاری در نقش «آنا»، همسر جوان کارگر دارد. معمولاً آدم انتظار دارد این داستان درباره‌ی سوءاستفاده‌ی کارفرما از قدرت باشد؛ اما اینجا سوءاستفاده‌ها به وضوح از طرف کسانی سرچشمه می‌گیرد که برنامه‌ی وسیع‌تری دارند و به‌خوبی می‌توانند گله‌ای از گوسفندان سیاسی را به حرکت درآورند. پایان‌بندی فیلم کمی شتاب‌زده است - متأسفانه تقریباً ناقص، اما تیم بازیگری و موضوع اثر خیلی خوب کار کرده‌اند تا یک اثر سینمایی تفکربرانگیز بسازند که حرف‌های زیادی را در نود دقیقه جا می‌دهد.