Beyond the Time Barrier

CinemaSerf (منتقد)

رابرت کلارک نقش خلبان آزمایشی «سرگرد آلیسون» رو بازی می‌کنه که خودش رو پرتاب‌شده در زمان به سال ۲۰۲۴ می‌بینه. البته پایگاه هواییش کمی متفاوت شده. معلوم میشه که جهان دچار همه‌گیری بیماری شده که انسان‌ها رو عقیم کرده. نیازی به گفتن نیست، کسانی که زنده موندن به اون به چشم یک غنیمت نگاه می‌کنن - به‌خصوص «شاهزاده خانم ترایرین» (دارلین تامپکینز) که دختر «سوپریم» شکاکه (یک جور شخصیت مثل «مینگ»، بدون اون لباس، با بازی ولادیمیر سوکولوف). به هر حال، با آگاه شدن از وضعیتش، خلبان جوان ما باید راهی برای بازگشت به دهه ۱۹۶۰ پیدا کنه، قبل از اینکه ازش طوری استفاده بشه که اشک خودش (و سانسورچی‌ها) دربیاد. آیا می‌تونه برگرده - و البته، پیوستار زمان-مکان چی میشه؟

داستان در واقع کاملاً سرگرم‌کننده‌ست و ۱ ساعت و ربع زمان رو به راحتی می‌گذرونه، اما نباید انتطاراتتون رو بالا ببرید. بازیگری‌ها خشک و مصنوعی هستن و دیالوگ‌های به همون اندازه خسته‌کننده رو به بریده‌بریده‌ترین شکل ممکن ادا می‌کنن. لوکیشن‌ها - که بیشترشون مقوایی و پاپیه‌ماشه هستن - تابلوعه‌تر از اونن که ظاهر فضای باز یا واقعی داشته باشن، اما خب برای این فیلم‌های بعدازظهری کم‌بودجه یا بی‌بودجه طبیعی بود. تماشایی و سرگرم‌کننده هست؟ خب بله، اما شاید نه اون‌طوری که اد اولمر تصور می‌کرد!