One Foot in Hell

John Chard (منتقد)

آخرین مرد، و یک دلار و هشتاد و هفت سنت.
فیلم «One Foot in Hell» به کارگردانی جیمز بی. کلارک (James B. Clark) و نویسندگی آرون اسپلینگ (Aaron Spelling) و سیدنی بوهم (Sydney Boehm) ساخته شده. آلن لاد (Alan Ladd)، دان موری (Don Murray)، دن اوهرلیهی (Dan O'Herlihy)، دولورس مایکلز (Dolores Michaels)، بری کو (Barry Coe) و لری گیتس (Larry Gates) بازیگران فیلم هستن. این فیلم یک اثر سینماسکوپ و با سیستم رنگی De Luxe است که موسیقی‌اش رو دومینیک فرونتیر (Dominic Frontiere) و تصویربرداری‌اش رو ویلیام سی. ملور (William C. Mellor) انجام داده.

میچ بارت (با بازی لاد) که از شرایط منجر به مرگ همسر و فرزند به دنیا نیامده‌اش به شدت خشمگین و عاصیه، نقشه‌ای برای انتقام از کل مردم شهر بلو اسپرینگز می‌کشه. این اثر آخرین وسترن آلن لاده که هرچند اون رو در اوج آمادگی یا بهترین فرم بازیش نمی‌بینیم، اما با تمام این‌ها فیلمی بسیار جذاب و سرگرم‌کننده‌ست. لاد در حرکتی خلاف جهت همیشگی، نقش مردی رو بازی می‌کنه که فاسد شده، از کینه تغذیه می‌کنه و تشنه‌ی انتقامه. میچ بارت تیمی کوچک از آدم‌های ولگرد و خلافکار دور هم جمع می‌کنه و نقشه‌اش رو پیش می‌بره. اون اعتماد مردم شهر رو جلب می‌کنه و زیر نقاب قانون فعالیت می‌کنه. در طول مسیر، او به شدت سنگدل و بی‌رحمه، ارزش جون آدم‌ها براش صفر شده، و در این بین درگیری‌های درونی و روابط عاشقانه ثبات گروه رو به هم می‌ریزه تا اینکه سکانس فینال فرا می‌رسه.

ریتم فیلم گاهی افت می‌کنه و بخش پایانی اثر حسابی شتاب‌زده به نظر می‌رسه (اینکه یکی از کاراکترهای اصلی بدون اینکه نشون داده بشه و خارج از صحنه می‌میره حسابی رو مخه!)، اما با این وجود نکات مثبت زیادی داره. تولید اثر به شکل سینماسکوپ تماشاییه، چند سکانس خیلی خوب داره مثل صحنه‌های گله‌ی گاوها و آتش مایع، و اون لحن تلخ و گزنده‌ی حاکم بر پیرنگ و شخصیت‌پردازی‌ها (داستان گذشته‌ی جولی رینولدز واقعاً شوکه‌کننده‌ست) مانع از این میشه که به یک اثر کلیشه‌ای و معمولی تبدیل بشه. شاید اون پایان‌بندی باشکوه و وداع پر سر و صدایی که طرفداران آلن لاد انتظارش رو داشتن نباشه، اما همچنان دیدنش به علاقه‌مندان این ژانر پیشنهاد میشه. ۷ از ۱۰.