Seven Ways from Sundown

John Chard (منتقد)

خب، بالاخره هر کسی دردی تو زندگی‌اش دارد. فیلم «هفت راه تا غروب» به کارگردانی هری کلر و فیلمنامه‌ی کلیر هافاکر (برگرفته از رمان خودش با همین نام) ساخته شده است. بازیگرانی چون آودی مورفی، بری سالیوان، ونِتیا استیونسون، جان مک‌اینتایر و کنت توبی در آن نقش‌آفرینی می‌کنند. این فیلم محصولی از UIP با رنگ‌های ایست‌من، موسیقی ویلیام لاوا و ایروینگ گرتز (با نظارت جوزف گرشنسون) و فیلم‌برداری الیس کارتر است. داستان درباره‌ی مورفی در نقش «هفت راه تا غروب»، یک رنجر تگزاس است که جیم فود (سالیوان)، یاغی بدنام را تعقیب و دستگیر می‌کند. وقتی این دو مرد راهی تگزاس می‌شوند، پیوندی بین‌شان شکل می‌گیرد... این هم یک وسترن دیگر از آودی مورفی است که وقتی صحبت از بهترین آثار او می‌شود، کمتر نامی از آن به میان می‌آید. البته این بار دلیلش این نیست که فیلم مشکوکانه در سطح پایینی از وسترن‌های درجه ب ساخته شده یا در بخش کلیشه‌ها خسته‌کننده است، بلکه واقعیت این است که نسل‌های اخیر طرفداران وسترن کمتر آن را دیده‌اند. مایه تأسف است چون فیلم چیزهای زیادی برای ارائه دارد. داستان اساساً حول محور این دو شخصیت می‌چرخد که در ابتدا در دو قطب مخالف قرار دارند، اما حین عبور از زمین‌های خاکی به سمت تگزاس، احترام متقابلی نسبت به هم پیدا می‌کنند. در طول راه با مشکلاتی مثل حمله آپاچی‌ها، جایزه‌بگیرها و غیره روبه‌رو می‌شوند، اما ورق بازی می‌کنند، کتک‌کاری می‌کنند و هر دو مرد فرصت‌های زیادی برای فرار یا زخمی کردن همدیگر به دست می‌آورند، اما بیشتر از همه حرف می‌زنند. دیالوگ‌نویسی‌های فوق‌العاده‌ای که از قلم هافاکر (نویسنده‌ی «ریو کوچوس» و «کومانچروها») تراوش کرده است. البته این فیلم در حد و اندازه‌های دیالوگ‌های پر از عمق روان‌شناختیِ فیلم «3:10 به ییما» بین هفلین و فورد نیست، اما به‌خوبی نوشته شده و شیمی بین مورفی و سالیوان به شدت آن را بالا کشیده است. این دو از نظر فیزیکی زوج عجیبی هستند، به‌خصوص در بخش‌های اول که «سون» ویژگی‌های یک آدم تازه‌کار و بی‌تجربه را دارد که باید بر آن‌ها غلبه کند، اما دوستی عجیب این دو نفر کاملاً باورپذیر از آب درآمده. وقتی «سون» در اواخر داستان می‌گوید هیچ‌کس را به اندازه فود قبول ندارد و به او اعتماد نمی‌کند، دلیلش را کاملاً درک می‌کنیم؛ چون کلر («روز مرد بد» / «کوانتز») و هافاکر کار بزرگی در زنده‌ کردن شخصیت‌ها و بازیگران انجام داده‌اند. داستان چاشنی‌های دیگری هم دارد؛ مثلاً اطلاعاتی که درباره کارهای فود با اسلحه‌هایش به ما می‌دهند و چیزهایی از گذشته‌ی «سون» که او را آزار می‌دهد؛ او رسالتی بر دوش دارد اما آیا این رسالت برایش مثل یک بار سنگین است؟ فیلم به اندازه کافی صحنه‌های اکشن دارد تا طرفداران بی‌توقع وسترن را راضی کند؛ از تیراندازی‌ها، مشت‌زنی‌ها و دوئل‌ها بگیر (مراقب آن پرش نمایشی و عالی از روی گاری باشید!) تا تکه‌پرانی‌های گاه‌وبیگاه از روی قهرمان‌بازی، مثل وقتی که آودی یک سگ را از چنگ یک پرنده شکاری نجات می‌دهد! ماجرای عاشقانه احتمالی (نه، بین دو مرد نه!) بسیار کم‌رنگ است و توی ذوق نمی‌زند، مک‌اینتایر و توبی هم با بازی‌های خوب‌شان تأثیرگذار ظاهر می‌شوند و دره سرخ‌رنگ نوادا هم پس‌زمینه‌ای باشکوه ساخته است (دست مریزاد به الیس کارتر). اما همه‌چیز فیلم حول محور مورفی و سالیوان و توجه و دلسوزی آقایان کلر و هافاکر به آن‌ها می‌چرخد. قطعا فیلم بی‌نقصی نیست و هر کسی می‌تواند در این جور محصولات سوراخ سنبه‌هایی پیدا کند، اما وقتی فیلم تا این حد جذاب و لعنتی خوب پیش می‌رود، بخشیدن ایراداتش اصلاً سخت نیست. هِی! پایان‌بندی فیلم هم واقعاً شاهکار است. 8/10
پانویس: من فیلم را از کانال تلویزیونی بریتانیایی «دیو» تماشا کردم. نسخه‌ای بسیار باکیفیت که فقط باعث می‌شود حسرت بخورم چرا نسخه DVD سراسری برای این فیلم عرضه نشده است. یک نسخه DVD فرانسوی منطقه ۲ بسیار گران‌قیمت در بعضی فروشگاه‌ها وجود دارد که کیفیتش را تضمین نمی‌کنم.