Gidget Goes Hawaiian

Wuchak (منتقد)

یک فیلم ساحلی سرگرم‌کننده از اوایل دهه ۶۰؛ البته عمق فیلم اول را ندارد. این فیلم که در سال ۱۹۶۱ اکران شده و پائول وندکوس (Paul Wendkos) آن را کارگردانی کرده، ماجراهای به هم خوردن رابطه گیدجت (دبورا والی) با موندوگی (جیمز دارن) و سفر او با خانواده‌اش به هاوایی را روایت می‌کند. تا زمانی که موندوگی سر و کلش پیدا شود، گیدجت دارد با یک خواننده/رقاص مشهور (مایکل کالان) وقت می‌گذراند و کم‌کم به دختر «سبک‌سر» معروف می‌شود. والی در مقایسه با ساندرا دی در فیلم اصلی سال ۱۹۵۹، اندام بهتری دارد و در کل به عنوان گیدجت جدید خوب کار کرده، اما حالت‌های صورتش که کمی آزاردهنده است، از او شخصیتی ضعیف‌تر و نالان‌تر می‌سازد. دی در ۱۶ سالگی هنگام ساخت «گیدجت» هنوز به اوج پختگی نرسیده بود، اما نسخه او از گیدجت چیزی دوست‌داشتنی، پویا و قدرتمند داشت؛ به‌علاوه، اینکه پسرهای موج‌سوار چقدر قدرش را می‌دانستند خیلی دلنشین بود. این دنباله گروهی پنج‌نفره از پسرها و دخترها را در هاوایی دور هم جمع کرده است. نیمه اول فیلم به عنوان یک درام ساحلیِ بامزه در اوایل دهه ۶۰ سرگرم‌کننده است، اما نیمه دوم به جریان‌های مسخره و دیوانه‌وارِ «سوءتفاهم‌های ساختگی» (مثل سریال Three's Company) تبدیل می‌شود. خوشبختانه، این نقص با کنایه‌ای که به ذات مخرب شایعات و حرف‌وحديث‌های آدم‌های بی‌ارزش می‌زند، جبران می‌شود. چند نکته متفرقه: ویکِری تريکتِ زیبا با نقش‌آفرینی در نقش ابی نقطه قوت فیلم است، هرچند که شخصیت دوچهره و پَست او نقطه مقابل این زیبایی است. تريکت هنگام فیلمبرداری ۲۲ ساله بود و والی ۱۹ سال. کالان یک سکانس رقص و آواز خیره‌کننده با چند زن نقاب‌دار دارد. بازیگر نقش پدر گیدجت (کارل رینر) آدم را یاد نیکلاس کیج می‌اندازد. یک سکانس بامزه هم درباره پیراهن گشاد هاوایی به نام «مومو» هست که املای درستش muumuu یا mu’umu’u است. فیلم ۱ ساعت و ۴۱ دقیقه است و در مالیبو در کالیفرنیا؛ هونولولو در اواچو، هاوایی؛ و ساحل ۹۰ مایلی در ناتلند، نیوزیلند فیلمبرداری شده. نویسندگان: روث بروکس فلیپن و فردریک کوهنر. نمره: B-