No Love for Johnnie

CinemaSerf (منتقد)

پیتر فینچ (Peter Finch) به نظر می‌رسه کاملاً در این نقش جا افتاده. اون نقش «جانی برن» رو بازی می‌کنه، نماینده موفق حزب کارگر از حوزه انتخابی کارگری «ارنلی». وقتی بهش پُست دولتی نمیدن، می‌افته تو خط یه زندگی بی‌بندوبار و مدام با دخترای جوون‌تر به همسرش خیانت می‌کنه. ماجرا زمانی به اوج خودش می‌رسه که به اطلاعاتی دست پیدا می‌کنه که می‌تونه دولت خودش رو زمین بزنه؛ با اینکه قصد داره از این اطلاعات استفاده کنه، اما درگیر یکی از رفقای مؤنثش به اسم «پائولین» (مری پیچ) میشه و فرصت مطرح کردن سؤال در مجلس رو از دست میده. یکی از هم‌حزبی‌هاش که حسابی بهش برخورده، این موضوع رو به حزب محلی لو میده و اونا هم مجبور میشن بهش رأی عدم اعتماد بدن. حالا جانی باید تکلیفش رو مشخص کنه، وگرنه ممکنه‌ همه‌چیزش رو از دست بده.

با وجود بازیگرای خوب و شناخته‌شده — استنلی هالووی، دونالد پلیزنس و بیلی ویتلا که هرازگاهی سر و کله‌شون پیدا میشه — فیلم در اصل یکه‌تازی فینچه. او نقش‌آفرینی آبرومند و خوبی ارائه میده، ولی حس کردم فیلم بعد از یه شروع امیدوارکننده کم‌کم به ورطه معمولی بودن سقوط می‌کنه. کیفیت دیالوگ‌ها با جلو رفتن داستان به طرز ملموسی افت می‌کنه و پایان‌بندی هم انگار زیادی دم‌دستی و راحته، طوری که به کل فیلم حس پوچی میده. فکر کنم برای سال ۱۹۶۱ فیلم جسورانه و تا حدی بی‌پروا به حساب می‌اومده، اما الان دیگه اون جذابیت و بُرندگی سابق رو نداره. فیلم فقط به‌خاطر فینچ ارزش دیدن داره، هرچند فکر نمی‌کنم خودم حاضر باشم دوباره بشینم پاش.