Almost Angels
یک پسربچه اتریشی از طبقه کارگر، با تشویق پرشور مادرش و البته اکراه اولیه پدرش، به گروه کر پسران وین می‌پیوندد و مشخص می‌شود که استعداد فوق‌العاده‌ای دارد. مراسم سنتی و سخت ورود به گروه که پسران جدید باید توسط اعضای قدیمی‌تر تحمل کنند، برای او شدیدتر اعمال می‌شود؛ چرا که او با خواندن تک‌خوانی (سولو) که پیتر، خواننده ارشد گروه، مدت‌ها خودش آن را اجرا میکرد، حسادت پیتر را برمی‌انگیزد. حقیقت این است که صدای پیتر در حال دورگه شدن است و معمولاً با شکستن صدا، قلبی هم می‌شکند. اما پیتر با تشویق‌های کارگردان و همه بچه‌ها، شروع به رشد در نقشی جدید به عنوان آهنگساز و رهبر ارکستر می‌کند.
سال انتشار: 1962 کارگردان: Steve Previn ژانر: Comedy، Family، Music نویسندگان: Vernon Harris، Robert A. Stemmle امتیاز: 6.3نقدها و نظرات
r96sk (منتقد)
فیلم توی بعضی جاها کند پیش میره، اما در مجموع من واقعاً از تماشای «فرشتگان تقریبا» لذت بردم. داستان شیرین و کوچیکیه، البته باید اعتراف کرد که جای کار بیشتری داشت و می‌تونست خیلی جذاب‌تر از این دربیا - از این نظر شبیه فیلم «کوچک‌ترین یاغی» محصول دیزنی در سال ۱۹۵۵ هست. هیچ‌کدام از بازیگران کودک خیلی فوق‌العاده نیستند، اما باز هم کاملاً برای نقش‌هاشون مناسب‌اند. پیتر وِک (Peter Weck) بهترین بازیگر این فیلمه، چون یه ویژگی جذاب و مهربون به نقش مکس هلر (Max Heller) میده. بازیگرا نسبتاً کم هستن. فیلمنامه بی‌نقص نیست، چونکه فیلم عملاً با یه شخصیت اصلی شروع میشه اما با یکی دیگه تموم میشه - تا جایی که آدم حس میکنه خودِ سازنده‌ها هم نمی‌دونستن دقیقاً می‌خوان داستان کدومشون رو بیشتر روایت کنن. همون‌طور که بالاتر اشاره کردم، خیلی دوست داشتم فیلم خشن‌تر و بی‌رحمانه‌تر بود - طوری که آدم حس میکرد همراه با تونی (وینسنت وینتر) و پیتر (شان اسکالی) راهی یه سفر شده. با این اوصاف، این فیلم هنوز هم اثریه که حس و حال خوبی براتون به جا میذاره.
2020-07-05