A Kind of Loving

CinemaSerf (منتقد)

نمی‌توانم بگویم هرگز از طرفداران پروپاقرس آلن بیتس (Alan Bates) بوده‌ام، اما او در این درام عاشقانه‌ی - برای آن زمان - تقریباً بی‌پرده واقعاً خوب کارتون کرده است. او نقش «ویک»، کارگر کارخانه‌ای را بازی می‌کند که نسبت به «اینگریدِ» خجالتی (جون ریچی) کمی کشش پیدا می‌کند - البته، راستش را بخواهید، کشش اینگرید به سمت او بیشتر است. آنچه در ادامه رخ می‌دهد نوعی آشنایی در طبقه بالای اتوبوس، رفتن به سینما، یک بوسه لبنی در ساحل و سپس... او باردار می‌شود، یک ازدواج اجباری سر می‌گیرد و با اینکه این دو واقعاً همدیگر را دوست دارند، کاملاً مشخص است که عاقبت خوشی در انتظارشان نیست. او شخصیتی جاه‌طلب است. او می‌خواهد ریشه‌های سنتی طبقه کارگرش را پشت سر بگذارد. وضعیت خانوادگی جدیدش باعث می‌شود احساس کند به دام افتاده و محدود شده است. انگار آینده‌اش از او ربوده شده است. ناگفته نماند که شخصیت او تغییر می‌کند و این موضوع او را در برابر همسر جدیدش - و مادرزن‌شان (تورا هرد) که با آن‌ها زندگی می‌کند و کمتر فرصتی را برای نشان دادن حضورش از دست می‌دهد - قرار می‌دهد. او تا کی می‌تواند این وضعیتِ خودساخته را پیش از اینکه کاسه صبرش لبریز شود تحمل کند؟ بازی بیتس در نقش شخصیتی که روز به روز ناامیدتر می‌شود متقاعدکننده است، و همین‌طور ریچی که شخصیتش خود را در حال طرد شدن از سوی همسری می‌بیند که دوستش دارد اما درکش نمی‌کند. هرد حضور کمی دارد اما در واقع شخصیت‌پردازی بسیار هوشمندانه‌ای از یک مادرزن فضول یا یک والدین دلسوز و مسئولیت‌پذیر ارائه می‌دهد. همه‌چیز به زاویه دید شما بستگی دارد و اگرچه داستان قطعاً از دید «ویک» روایت می‌شود، فکر می‌کنم جان شرسینگر (John Schlesinger) به اندازه کافی ابهام در وفاداری شخصیت‌ها باقی می‌گذارد تا مخاطب با آن درگیر شود. با اینکه در اینجا چیز زیادی از مسائل صریحِ سال ۱۹۶۲ که ممکن بود زننده باشد وجود ندارد، اما موضوع فیلم به شکلی بسیار تاثیرگذار به سراغ هنجارهای ریشه‌دار اجتماعی درباره ازدواج، حق انتخاب و آرزوها می‌رود و داستانی را به ما ارائه می‌دهد که شاید شروعش کمی طول بکشد - اما خب، بیشتر فیلم‌های عاشقانه هم همین‌طورند!