Maniac

CinemaSerf (منتقد)

من کروین ماتیوس (Kerwin Matthews) را فقط از نقش‌آفرینی‌اش در فیلم «سندباد» (Sinbad) محصول سال ۱۹۵۸ به خاطر دارم. او مرد به اندازه کافی جذاب و خوش‌تیپی بود، اما به عنوان یک بازیگر، انعطاف‌پذیری لازم را نداشت. این مایه تاسف است، چون اگر برای آن نقش انتخاب بهتری صورت می‌گرفته بود، این اثر می‌توانست تعلیق و توطئه‌آمیزتر از آب دربیاید. در حال حاضر، او نقش «جف» را بازی می‌کند؛ یک ولگرد که در یک روستای کوچک فرانسوی عاشق «آنت» (با بازی لیلیان بروس) می‌شود. نامادری آنت یعنی «ایو» (با بازی نادیا گری) کمی به او علاقه‌مند می‌شود و از جذابیت‌هایش استفاده می‌کند تا این مرد نسبتاً ساده‌لوح را فریب دهد و او را وادار کند در فرار همسرش از تیمارستان محلی کمکش کند؛ همسری که پس از ارتکاب یک قتل هولناک در آنجا زندانی شده بود. اما برخلاف تصور «جف» بخت‌برگشته، این نقشه اصلی «ایو» فریبکار نیست و آمدن «هانری» (با بازی دونالد هوستون) سطح خطر را برای «آنت» بالا می‌برد... آیا او و پلیس محلی «اتین» (با بازی جورج پاستل) می‌توانند قبل از اینکه خیلی دیر شود، این نقشه مرگبار را خنثی کنند؟ متأسفانه، ماتیوس تنها بازیگر ضعیف در این جمع بی‌روح نیست. هوستون حتی ذره‌ای حس تهدید و خطر را منتقل نمی‌کند و هیچ‌کدام از زن‌ها آن شمیم و حس و حال «ژن مورو» (Jeanne Moreau) را ندارند که بتواند به خصوص به شخصیت «ایو» عمق ببخشد. فیلم فقط نود دقیقه است، اما واقعاً کشدار بود و پایان‌بندی‌اش هم کمی ناامیدکننده از آب درآمد. قابل تحمل است، اما انتظار نداشته باشید که شگفت‌زده‌تان کند.