What a Carve Up!
عموی ارنی به تازگی فوت کرده، اما ارنی برای دریافت ارثیه خود باید به همراه بقیه اعضای خانواده یک شب را در خانه اجتمایی اجدادی سپری کند. دیری نمی‌گذرد که مهمانان یکی پس از دیگری کشته می‌شوند.
سال انتشار: 1961 کارگردان: Pat Jackson ژانر: Comedy، Horror، Mystery نویسندگان: Ray Cooney، Tony Hilton، Frank King امتیاز: 6.3راهنمای والدین What a Carve Up!
نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
به موزه مادام توسو زنگ بزنید و بپرسید کسی گم نشده! وقتی عمو گابریل می‌میره، همه فامیل برای شنیدن وصیت‌نامه به یک عمارت قدیمی و دورافتاده وسط برهوت دعوت میشن. اما به محض اینکه می‌رسن، یکی شروع می‌کنه به کشتن اونا یکی پس از دیگری و گروه باقی‌مونده باید معما رو حل کنن، وگرنه بعیده زنده به صبح برسن. فیلم «چه افتضاحی!» (What a Carve Up!) با اقتباس از رمان «لولو» (The Ghoul) نوشته فرانک کینگ ساخته شده و بازیگرانی مثل سید جيمز، کنت کانر، دونالد پلزنس، شرلی ایتون، دنیس پرایس، اسما کانون و مایکل گاف توش بازی می‌کنن.
در مجموع، این فیلم جذاب و سرگرم‌کننده یه جورایی نسخه بریتانیایی فیلم‌هایی مثل «خیلی ترسیده»، «گربه و قناری» و «روح‌شکارچیان» محسوب میشه، یا اگه بخواین، یه جور فیلم پاردودی از روی منبع اصلیه‌شه. همه المان‌ها سر جای خودشون هستن؛ یه مشت آدم عجیب و غریب تو یه عمارت مرموز و ارواح‌زده پیاده میشن، یه پیشخدمت لنگ و ترسناک {با بازی گاف} بهشون خوش‌آمد میگه و بعدش بلافاصله کل شب رو تقلا می‌کنن تا زنده بمونن.
فیلم پس‌زمینه‌ای از طوفان، جیرجیر تخته‌های کف اتاق، درهای مخفی چرخان و صداهای «اون چی بود؟» داره؛ نکنه چشم‌های توی اون نقاشی تکون خورد؟! البته از نظر فرمول «خانه ترسناک و مرموز» چیز جدیدی اینجا دیده نمیشه، اما این ایده اگه درست پیاده بشه، هیچ‌وقت کهنه نمیشه؛ چه به شکل جدی و چه به شکل کمدی. خوشبختانه، فیلم تمام تلاشش رو می‌کنه تا به عنوان یه پارودیِ معمایی در خانه ترسناک به بهترین شکل کار کنه.
شوخی‌ها به طرز عالی توسط کوونی و هیلتون نوشته شدن و بازیگران هم با چابکیِ تمام اونا رو اجرا می‌کنن. کاملاً مشخصه که بازیگران دارن از کار با این فیلمنامه نهایت لذت رو می‌برن. افشای «قاتل کیست؟» بعد از اینکه رد گم‌کن‌ها بیان و برن خیلی خوب از آب درآمده، و حضور افتخاریِ باحال تو سکانس پایانی باعث میشه سید جیمز یه شوخی خوب دیگه رو هم به کلکسیون شوخی‌های عالی‌ش تو این فیلم اضافه کنه.
این فیلم که بالاخره اواخر سال ۲۰۰۸ نسخه DVDاش عرضه شد، حالا تونسته هم طرفداران جدید پیدا کنه و هم کسانی رو که برای چندمین بار دارن تماشاش می‌کنن جذب خودش کنه. دیدن این قضیه واقعاً لذت‌بخشه؛ چون تا وقتی طرفدار کمدی‌های معماییِ خانه ارواح باشید، این فیلم اصلا ناامیدتون نمی‌کنه. امتیاز: ۸ از ۱۰
CinemaSerf (منتقد)
این یکی از معدود فیلم‌هاییه‌که کنت کانر رو در نقش اصلی قرار داده، و روی‌هم‌رفته، از پس این کمدیِ سرگرم‌کننده (هرچند تقلیدی) برمی‌آید و کارش رو به شکل نیمه‌حرفه‌ای و قابل‌قبولی انجام میده. وقتی عموش می‌میره، بهش دعوت‌نامه می‌دن تا برای بحث درباره ارث و میراث به عمارت باشکوهش بره. او رفیقش «سید» (سیدنی جیمز) رو با خودش می‌بره، اما به محض رسیدن می‌فهمه که کلی وارث احتمالی دیگه هم برای این ثروت وجود داره...
فیلم یه جورایی مثل نسخه کمدیِ «ده سرخ‌پوست کوچک» (۱۹۶۵) پیش می‌ره (که شرلی ایتونِ جذاب هم توش بازی می‌کرد)، با این تفاوت که اصلاً حس تهدید و ترس توش نیست، بلکه پر از موقعیت‌های اسلپ‌استیکِ ملایم و خنده‌دار، چندتا راهروی مخفی و یک لوستر به شدت مشکوک است.
یک گروه بازیگری خوب و مطمئن از کمدین‌های بریتانیایی به فیلم کمک کردن؛ مایکل گاف در نقش پیشخدمت «فیسک» عالیه، دنیس پرایس در نقش یکی دیگه از مدعیان ارث (که همیشه یه لیوان نوشیدنی دستشه) و دونالد پلزنس در نقش وکیلی که ریاست این روند نسبتاً خطرناک رو به عهده داره، همگی به خوبی به این ۹۰ دقیقه جذاب کمک کردن که توسط جیمز و کانر خیلی خوب هدایت میشه. حواستان به حضورهای کوتاه و صحنه‌دزدانه اسما کانون در نقش «خاله امیلی» هم باشه.