سر بزنگاه

CinemaSerf (منتقد)

بعضی وقت‌ها یادم می‌ره که نورمن ویزدوم (Norman Wisdom) چقدر کاریزماتیک و بااستعداد بود. من هیچ‌وقت طرفدار کمدی‌های بزن‌بکوب (اسلپ‌استیک) نبودم، اما اون همیشه یه جوری ریزه‌کاری‌های باکلاس و حتی ظریف رو توی بازی‌هاش جا می‌داد. اینجا، اون یکی از بهترین و پرانرژی‌ترین بازی‌هاش رو در نقش «پیتکین» ارائه میده؛ پسر یک افسر پلیس افتخارآفرین که خودش به خاطر کوتاهی قد نتونسته وارد نیروی پلیس بشه و به جاش کارش شده شستن ماشین‌های پلیس! حالا نوبت یه آب‌بازی باحال می‌رسه؛ کمیسر خیسِ آب میشه و پیتکین هم اخراج! اما خوشبختانه برای اون، پلیس زیر فشار شدیدی قرار داره تا یه دزد جواهرات رو دستگیر کنه که فکر می‌کنن خودش رو به عنوان یه آرایشگر سطح بالا جا زده. حدس بزنید چی میشه؟ «نئوپولیتانی» کپی برابر اصل «پیتکین» هستش و به همین خاطر پیتکین رو دوباره استخدام می‌کنن تا به سالن نفوذ کنه و این رئیس باند خلافکار رو به دام بندازه.

این فیلم از حضور بازیگران باسابقه سینما و تئاتر که با کمدی غریبه نیستن، سود زیادی برده: ترنس الکساندر (Terence Alexander)، ازمی کانن (Esme Cannon) که صحنه رو مال خودش می‌کنه، دیوید لاج (David Lodge) و ریموند هانتلی (Raymond Huntley) که می‌تونم قسم بخورم بعضی جاها به زور جلوی خنده‌اش رو گرفته بود. «پیتکین» حتی یه عشق کوچولو هم به اسم «رُزانا» (با بازی جنیفر جین) پیدا می‌کنه و البته، هیچ شکی نیست که اسکاتلندیارد در نهایت متهم رو دستگیر می‌کنه. فیلم یکم طولانیه و یه مقدار هم کلیشه‌سازی توش دیده میشه، اما منصفانه است اگه یادمون باشه که همه‌چیز کاملاً بی‌ضرر و نماینده کمدی بریتانیایی اوایل دهه ۱۹۶۰ هستش. با این دیدگاه، فیلم نمونه خوبی از یک ستاره است که یک کار گروهی لذت‌بخش رو در مسیر شیطنت و هیاهو رهبری می‌کنه.