Ring of Terror

talisencrw (منتقد)

زمان دانشجویی‌ام، نامزدم را بردم برای غذای چینی، و کوکیِ شانسم گفت: «تو خوبی را در هر چیزی می‌بینی.» واقعاً هم همینطور بود، و به‌خصوص در فیلم دیدن، سعی می‌کنم تمام تلاش‌ها، خون، عرق و اشک‌هایی را که پشت ساخت یک فیلم وجود دارد تصور کنم. خوشبختانه پول کمی برای این فیلم دادم (تنها اثر سینمایی کارگردان پیلو)، و فقط ۷۱ دقیقه از وقتم را گرفت. به نفعش بگویم که شروع جالب‌توجهی داشت، با فضایی مرموز در تیتراژ ابتدایی‌اش. اما معرفی فیلم توسط سرایدار قبرستان، «آر. جی. دابسون» (به همراه گربه‌اش «پوما» که دیوانه به نظر می‌رسید)، اولین سرنخ برای من بود که یک جای کار می‌لنگد. اما شروع‌هایی مثل این، که دابسون سنگ قبری را نشان می‌دهد و شروع می‌کند به توضیح دادن اینکه چطور مرگ در چنین سن جوانی رخ داده، و بعد فلش‌بک زده می‌شود، حداقل این امید کاذب را به من داد که شاید این یک «فیلم آنتولوژی ترسناک» باشد، و مهم نیست اثر چقدر بد باشد، حداقل آثار دیگری می‌آیند که شاید بهتر باشند. اما نه. این فیلم به هیچ وجه قابل باور نبود. در به تصویر کشیدن زندگی دانشگاهی، به‌خصوص دانشجویان پزشکی (که به شکلی عجیب همه مرد بودند)، کاملاً مشخص بود که سازندگان هیچ درکی از سرشت انسان یا نحوه تعامل افراد در آن رده سنی ندارند. هیچ جنبه ترسناکی در کار نبود، و تمام تلاش‌های بسیار کوچک برای کمدی به شکل حالم‌به‌هم‌زنی بی‌مزه بود. هر تئاتر دبیرستانی‌ای از آن دوران زندگی بیشتری داشت. چیزی که این فیلم را به دومین فیلم بدی که تا به حال دیده‌ام تبدیل می‌کند این است که با تمام وجود، همه عوامل فکر می‌کردند دارند کار قابل‌قبولی می‌سازند و همه‌چیزشان را گذاشته بودند وسط (البته هیچ‌چیزی نمی‌تواند فیلم «مبلمان ریزه‌میزه» اثر لینا دانهام را به عنوان بدترین فیلم تاریخ شکست دهد به نظر من). چیزی که مرا متعجب می‌کند این است که پیلو بعدها در ظرفیت‌های مختلف، در دو تا از بهترین فیلم‌های دهه ۷0 («برخورد نزدیک از نوع سوم» و «مکالمه») نقش داشته است. مشخص است که او آدم بااستعدادی بوده که حداقل روی صندلی کارگردانی برای این فیلم، نتوانسته کار را درآورد، هرچند به هیچ وجه نمی‌توان گفت که این فقط تقصیر او بوده است.