Il figlio di Spartacus

CinemaSerf (منتقد)

استیو ریوز توی این فیلم در عضلانی‌ترین و آماده‌ترین حالت خودش ظاهر شده؛ روایتی از زندگی همون نوزادی که بیست سال پیش، پدرش رو به صلیب کشیده بودن، هرچند داستان یه کم زیادی طولانی و اپیزودیکه. راندوس اصلاً از گذشته و اصل و نسبش خبر نداره و مثل یه رومی واقعی تربیت شده تا دستیار دست‌راست و معتمد ژولیوس سزار (با بازی ایوو گارانی) باشه. وقتی حرکات کراسوس (کلودیو گورا)، استاد سابق خود سزار، توی شرق روم اوضاع رو نگران‌کننده می‌کنه، «راندوس» (ریوز) در قالب یه سفیر و در واقع جاسوس به اونجا اعزام می‌شه. سفرش پر از خطره و تازه بعد از فرار از دست تاجرای برده موفق می‌شه خودشو به مقصد برسونه. توی دربار کراسوس اولش با نگاه‌های بدبینانه تحویلش می‌گیرن، اما خیلی طول نمی‌کشه که نه‌تنها متوجه نقشه کراسوس برای تصاحب امپراتوری می‌شه، بلکه می‌فهمه خودش هم اون کسی که فکر می‌کرده نیست! همین قضیه کم‌کم بهش ثابت می‌کنه که روحیه طغیان‌گری توی خونشه، واسه همین یه جور زندگی دوگانه رو پیش می‌گیره و در عین حال سعی می‌کنه مأموریت اصلیش رو هم پیش ببره. با خطرناک‌تر شدن اوضاع، راندوس به متحدای عجیبی رو می‌آره تا بتونه یه قدم جلوتر از این دشمن حیله‌گر حرکت کنه.

تولید و صحنه‌پردازی فیلم واقعاً چشمگیره و برای لباس‌ها و لوکیشن‌ها حسابی وقت گذاشتن. راستش دوست داشتم صحنه‌های اکشنش یه کم بیشتر بود، ولی همین مقداری هم که داره حسابی سرگرم‌کننده‌ست. با اینکه بازی‌ها گاهی وقتا خیلی چوبی و خشکه، اما هم گورا و هم جانا ماریا کاناله در نقش زن دو‌روی اون یعنی «کلودیا»، یه زوج شرور و خبیث درجه‌یک ساختن. تدوین کار خیلی مالی نیست، اما سوای این قضیه، فیلم ریتم و روند روونی داره و کلاً من از دیدنش واقعاً لذت بردم.