The L-Shaped Room

CinemaSerf (منتقد)

لسلی کارون در این داستان کمی عجیب‌وغریب درباره دختر فرانسوی بارداری که در یک مسافرخانه داغان در لندن ساکن میشه، واقعاً عالی بازی می‌کنه. «ژان» که اولش نسبت به بقیه ساکنان مسافرخانه بدبین و محتاطه، با «توبی» (تام بل) که می‌خواد نویسنده بشه دوست میشه و فیلم، رابطه پرشور او با توبی و جا افتادنش در میان این گروه از آدم‌های عجیب رو به تصویر می‌کشه که کم‌کم بهشون عادت می‌کنه.

دو چیز باعث میشه این فیلم بدرخشه: فیلم‌برداری که خیلی صمیمی و تأثیرگذاره، و استفاده از کنسرتو پیانوی برامس که پا به پای دیالوگ‌های قوی فیلم تأثیر میذاره. کارون اینجا کاملاً رو فرمه؛ بازی‌ش مطمئن و گیراست. تام بل بازی خیلی خوبی ارائه میده، همین‌طور آویس بونیج و پاتریشیا فینیکس. نگاه براین فوربز به این داستان که در ظاهر تنهایی و رهاشدگیِ افسرده‌کننده‌ای داره، به شکل عجیبی روحیه‌بخش از آب دراومده.

شاید اواسط فیلم یکم افت کنه و اگر اوایل فیلم پردازش شخصیت‌ها یکم فشرده‌تر صورت می‌گرفت بهتر بود، اما با این حال تو تمام دو ساعت حواس بیننده رو کاملاً جمع نگه می‌داره و به موضوعات بزرگسالانه نگاهی بسیار صریح و باورپذیر (برای اون زمان) داره.