Sparrows Can't Sing

CinemaSerf (منتقد)

خب، فیلم با خواندن ترانه اصلی که توسط لایونل بارت نوشته شده و اجرای باربارا ویندسر آغاز نسبتاً ناامیدکننده‌ای دارد. خوب است؟ خب، نه - خیلی هم خوب نیست. بعد از آن متوجه می‌شویم که او («مگی») قبلاً با «چارلی» (جیمز بوث) ازدواج کرده بوده که تازه از دریا برگشته است. نکته اینجاست که خانه مشترک آن‌ها تخریب شده و مگی زندگی جدیدی را با «برت» (جورج سیول)، راننده اتوبوس، آغاز کرده و چارلی مصمم است او کلک زننده را پس بگیرد. کل فیلم شبیه آثار تلویزیونی است و با وجود اینکه کلی بازیگر کمدی بااستعداد بریتانیایی در آن حضور دارند، به نظرم فیلمنامه واقعاً ضعیف بود و محدودیت‌های خانم ویندسر به عنوان بازیگر کاملاً به چشم می‌آید؛ چرا که او واقعاً تقلا می‌کند این اثر کمدیِ (بسیار سبک) را که پر از کنایه و کلیشه است، روی دوش خود بکشد و نود دقیقه آن را پیش ببرد. احتمالاً کمک زیادی هم نکرده که داستان حول محور زندگی در یک جامعه نسبتاً معمولی در ایست‌اِند (لندن) می‌چرخد و بعد از مدت کوتاهی آن‌قدر حواشی زیاد می‌شود که انگار یک خشک‌شویی بزرگ راه انداخته‌اند. شاید این فیلم در سال ۱۹۶۳ که تصویر قابل‌باوری از زندگی در یک جامعه کوچک و به‌هم‌پیوسته در دل یک شهر بزرگ ارائه می‌داد، جذاب‌تر بود، اما متاسفانه الان دیگر آن تأثیرگذاری‌اش را از دست داده است. اگر لهجه کاکنی زبان مادری‌تان باشد، شاید این فیلم برایتان نوستالژی سینمایی محسوب شود؛ اما برای بقیه ما، همه‌چیز صرفاً نسبتاً خسته‌کننده است.