The Victors

CinemaSerf (منتقد)

این فیلم که با تصاویری آرشیوی از جنگ جهانی دوم در هم آمیخته، داستان یک واحد آمریکایی را روایت می‌کند که راه خود را در اروپا باز می‌کنند. «کاپیتان چیس» (با بازی جورج پپارد)، دوستش «سرجوخه ترائر» (با بازی جورج همیلتون) و «جو» (با بازی ایلا والاک)، گروهبان زیرک داستان، از همان لحظه پیاده شدن در سیسیل تا پایان کارشان در برلین (یا حداقل پایان کار برخی از آن‌ها)، با انواع و اقسام خطرات مواجه می‌شوند. راستش را بخواهید، سکانس‌های نبرد فیلم چندان چشمگیر نیستند، اما چیزی که در اینجا جلب توجه می‌کند، نقش‌آفرینی زنان است. ماجرا با تلاش فوق‌العاده‌ی زن فرانسویِ از نظر عاطفی آسیب‌دیده آغاز می‌شود که سربازان مجبورند خانه‌اش را تصرف کنند (ژان مورو)، سپس به «ماگدا» (ملینا مرکوری)، صاحب کلاب زیرک و توطئه‌گر می‌رسد، و در نهایت به «هلگا» (الکه سامر) و «ترودی» (سنتا برگر) ختم می‌شود که باید از قدرت‌های اشغالگر در برلین نهایت استفاده را ببرند. این زاویه دیدِ زنان است که فیلم را کمی متفاوت می‌کند و بیشترین سهم را در بخش انسانی این فیلم ماراتنِ تقریباً ۳ ساعته دارد. فیلم گاهی حس اپیزودیک پیدا می‌کند که به نظرم روایت را کمی از هم گسسته کرده است و متأسفانه انتخاب بازیگران اصلی - به‌ویژه همیلتونِ واقعاً ضعیف، به جز والاک که در اوج آمادگی است - تو سرِ فیلم می‌زند. دیالوگ‌های متفکرانه بسیار زیادی وجود دارد و کارل فورمن گاهی دست‌وپا می‌زند تا این درامِ اغلب سردرگم را جذاب نگه دارد. فیلم یک تیم بازیگران مکمل بسیار قوی دارد و حضور بازیگرانی مانند مروین جونز و رومی اشنایدر هر از گاهی به فیلم کمک می‌کند تا کمی از شدت تصاویری جنگی کاسته شود و نفسی تازه کنیم. این فیلم بدی نیست، اما در میان گندم‌ها، کاه بسیار زیادی به چشم می‌خورد.