La visita

CinemaSerf (منتقد)

تصور کنید وقتی برای اولین بار با خواستگار یا نامزد احتمالی‌تون مکاتبه می‌کنید، بهش بابت عکسی که فرستاده تبریک بگید چون توی عکس، قایقی هم‌نام مادر مرحومتون افتاده! چقدر رمانتیک، نه؟! البته اگه منصف باشیم، باز هم این گزینه خیلی بهتر از یکی دیگه از خواستگارهای «پینا» (ساندرا میلو) بود؛ یارو حسابی خوش‌تیپ و هیکلی بود ولی ته دلش بیشتر چشمش دنبال پس‌انداز پینا بود تا خودش! مردی که پینا در نهایت برای ملاقات انتخاب می‌کنه «آدولفو» (فرانسوا پریه) نام داره و پینا با دلشوره فراوان در ایستگاه قطار منتظر رسیدنش می‌مونه. آدولفو نه شاهزاده رویاهاست و نه از نظر اخلاقی خیلی زود با پینا «جفت‌وجور» می‌شه، چون نسبت به پینا آدم تودارتر و محتاط‌تریه؛ اما خب هر دو با رعایت ادب راهی خونه پینا می‌شن.

این ورود به شهر، بیشتر شبیه یک آزمون سخت و چالش‌برانگیزه و پای آدولفو (و البته ما) رو به جمع اهالی عجیب و غریب روستا باز می‌کنه؛ محلی‌هایی که چندان روی خوشی به این غریبه تازه‌وارد نشون نمی‌دن. حالا سؤال اینجاست: آیا این دو نفر می‌تونن کنار هم به جایی برسن؟ خب، هم‌زمان با سپری شدن روز، فلاش‌بک‌هایی از زندگی گذشته هر دوشون رو تماشا می‌کنیم و از اون طرف هم آدولفو کم‌کم با نوشیدن شراب، یخش باز می‌شه و ملاحظه‌کاری‌هاش رو کنار می‌ذاره.

فیلم نگاهی واقعاً بامزه و شیرین به مقوله زندگی داره و شیمی جذاب و دلنشینی بین میلو و پریه برقراره که به شکلی گیرا با حضور شخصیت‌های عجیب‌وغریبی مثل «کوکاراچا» (ماریو آدورف)، «کیارتا» (آنجلا مینروینی) و گروهی از بازیگران توانمند تکمیل می‌شه؛ کاراکترهایی که با خوش‌رویی خل‌و‌خل‌بازی‌های جامعه‌ای رو به نمایش می‌ذارن که انگار از زمان پطرس حواری تا حالا دست‌نخورده باقی مونده! آنتونیو پیترانجلی با مهارت تمام فیلم رو کارگردانی کرده؛ اون نه تنها اجازه داده شخصیت‌ها حسابی بدرخشند، بلکه لوکیشن‌های بومی، سناریوهای مضحک و گل‌ولای محلی رو هم وارد قصه کرده تا شیطنتی پر از کشش‌های حسی زیرپوستی توی سرتاسر اثر حس بشه. البته فکر نکنم این فیلم برای صنعت خودروسازی ایتالیا یا شهرت افسانه‌ای مرداشون به عنوان دلربا و مجنون، تبلیغ خوبی از آب دراومده باشه!