Hysteria

John Chard (منتقد)

اینجا خبری از اغراق و بازی‌های هیستریایی نیست، فقط با یک هیستریای قرص و محکم طرفیم. فیلم «هیستریا» رو فردی فرانسیس کارگردانی کرده و فیلمنامه‌ش رو جیمی سنگستر نوشته. بازیگرایی مثل رابرت وبر، آنتونی نیولندز، جنیفر جین، موریس دنهام و للیا گوردون توش بازی می‌کنن. موسیقی کار از دان بنکس و فیلمبرداریش هم با جان ویلکاکس بوده. تو لیست طولانی تریلرهای کمپانی هامر که بعد از «روانی» (Psycho) با عناوین تک کلمه‌ای ساخته شدن، «هیستریا» یه اثر کاملاً قابل قبوله.

داستان به زبان ساده درباره کریس اسمیت (با بازی وبر) هست؛ بازمانده یه تصادف که دچار فراموشی شده. وقتی می‌فهمه یه حامی ناشناس و مرموز تمام هزینه‌های بیمارستانش رو داده، کنجکاو می‌شه که ببیند اون شخص کیه. اسمیت با حداقل سرنخ‌ها و در حالی که با صداهای خشمگین داخل سرش دست‌وپنجه نرم می‌کنه، میوفته تو گرداب معمایی پر از کلک و بازی‌های مشکوک. چیزی که در ادامه می‌بینیم یه معمای قتل سیاه و سفیده که با تمایلات سایکوپاتی، پارانویا، جذابیت‌های خطرناک، پیچش‌های داستانی و فلشبک‌های طولانی ترکیب شده.

اگه بخوای داستانش رو خیییلی جدی نقد کنی ممکنه یکم سست به نظر برسه، اما سنگستر برای سرگرم کردن مخاطب ایده‌های خوبی رو کرده و فرانسیس هم بلده چطور تعلیق رو تو فواصل منظم حفظ کنه. بازیگرا خوبن، از جمله وبر که گاهی اوقات بهش کم‌لطفی می‌شه ولی اینجا کاملاً به نقشش می‌خوره، دنهام هم تو نقش کارآگاهی که نباید دست‌کم گرفته بشه عملکرد خیلی خوبی داره. در کل یه اثر هیجان‌انگیز، پرپیچ‌واخم و محکم از کمپانی هامر. ۷ از ۱۰.