Nothing But the Best

CinemaSerf (منتقد)

ورود رئیس بزرگ (هری اندروز) با رولز رویسش، تازه جاه‌طلبی‌های «بروس‌تر» جوان (آلن بیتس) رو شعله‌ور می‌کنه؛ کسی که حاضره برای بالا رفتن از این نردبان موفقیت تقریباً دست به هر کاری بزنه. مسئله اینجاست که تقریباً بقیشون هم تو اون محیط همین‌طورین، پس او باید یه فکر بکر و اورجینال بکنه تا به چشم بیاد - یا از اون مهم‌تر، به چشم دختر رئیس بزرگ (میلیسنت مارتین) بیاد.

از قضا وقتی تو یه کافه مشغول ناهار خوردنه، «چارلی» (دنهولم الیوت) میاد سر میزش. چارلی یه آقای بیکاره که خانواده‌اش ماهی ۲۵۰ پوند بهش میدن تا فقط دردسر درست نکنه. چارلی خیلی سریع متوجه رفیق جدید و جاه‌طلبش میشه و با هم یه نقشه حساب‌شده می‌کشن. اما همین‌طور که بروس‌تر شروع به موفق شدن می‌کنه، می‌فهمه که استادیار سابقش داره به یه وبال گردن تبدیل میشه. با توجه به اینکه صاحب‌خونه‌اش هم با لباس خواب منتظره تا رابطه‌شون رو یه قدم جلوتر ببره، شایدم بروس‌تر بتونه یه راه حل دائمی پیدا کنه! این راز خیلی بزرگیه برای مخفی نگه داشتن، آیا او می‌تونه بدون اینکه دستش رو بشه به هدف نهاییش برسه؟

این فیلم واقعاً یه نقد طنز و جذاب به دنیای بی‌رحم و حریص نسل جدید و بی‌اخلاقیه که سعی دارن جای آدم‌های قدیمی قدرت رو بگیرن؛ کسانی که شاید مکار بودن اما قواعد جوانمردانه‌تری رو رعایت می‌کردن. بازی بیتس و الیوت کنار هم عالی از آب دراومده؛ الیوت به جای نقش‌های فرعی همیشگی، بالاخره یه نقش جون‌دار گیرش اومده و بیتس هم با اون برق توی چشم‌هاش و اشتیاق بی‌حدومرزش برای پیشرفت، کاملاً متقاعدکننده ظاهر میشه. من از پایان‌بندی فیلم خیلی خوشم اومد، حتی اگر احتمالاً نباید خوشم می‌اومد! با اینکه فیلم چند تا خرده‌پلات آشنا رو قاطی می‌کنه که ممکنه کمی شلوغش کنه، اما نمونه بسیار باکلاسی از زیر و رو شدن بازی و رو دست زدنه.