A Time for Dying

CinemaSerf (منتقد)

این وسترن از آن دست فیلم‌های عجیب‌وغریب است؛ مثل خیلی از آثار اواخر دهه ۱۹۶۰، رسیدن راه‌آهن و در نهایت، زوال و نابودی دوران خودش را به تصویر می‌کشد... این فیلم تنها نکته قابل توجهش این است که آخرین حضور اودی مورفی به حساب می‌آید؛ البته واقعاً فقط یک «حضور» است، شاید نهایتاً ۳ دقیقه در نقش جسی جیمز افسانه‌ای روی پرده دیده شود.

بقیه فیلم تمام و کمال در اختیار ویکتور جوری است که نقش «قاضی روی بینِ» بداخلاق و کاملاً بی‌رحم را بازی می‌کند؛ کسی که با مشت آهنین بر شهرش حکمرانی می‌کند و تنها چیزهایی که خشمش را نرم می‌کند، مستی‌های مداوم و شیفتگی‌اش به لیلی لانگتری است. ریچارد لَپ نقش قهرمان نسبتاً ساده‌دل و بی‌ادعای ما را بازی می‌کند که تیراندازی بلد است، اما تمایلی به استفاده از اسلحه ندارد تا اینکه بالأخره کاسه صبرش لبریز می‌شود...

ظاهر فیلم در مجموع بد نیست، اما به نظرم داستانش خیلی ضعیف بود. لپ و هم‌بازیش آن رندال («نلی وینترز») زیادی پاستوریزه و مثبت هستند، داستان عاشقانه‌شان شبیه روابط خام تین‌ایجری است و بسیاری از صحنه‌های اکشن هم بیشتر شبیه مسابقات ساختگی رودئو به نظر می‌رسیدند تا یک مبارزه واقعی و باورپذیر.