Buster Keaton Rides Again

CinemaSerf (منتقد)

می‌دونستید در واقع فاتی آرباکلِ افسانه‌ای بود که اولین فرصت ورود به سینما رو به کیتون داد؟ اون زمان کیتون سیاهی‌لشکر چند تا نمایش طنز از سری «پلیس‌های کی‌استون» بود و آرباکل استعداد این هنرمند سابق نمایش‌های وودویل رو دید.

این مستند قرار نیست مروری کامل روی تمام کارنامه هنری‌ش باشه، بلکه او رو در حالی دنبال می‌کنه که موقع ساخت فیلم کانادایی «The Railrodder» (محصول ۱۹۶۵) کمی احساس غریبگی و ناهماهنگی داره. کیتون این‌جا تلاش می‌کنه بخشی از اون جادویی رو زنده کنه که توی دهه ۱۹۲۰ با شاهکارهایی مثل «شرلوک جونیور» (۱۹۲۴) و البته «ژنرال» (۱۹۲۶) وارد سینمای صامت کرده بود.

چیزی که این‌جا می‌بینیم، عیار واقعی حرفه‌ای‌گری و نبوغ خلاقانه مردیه که با اینکه مدیوم سینما تا حد زیادی از روش‌های کار او عبور کرده، اما هنوز هم ارزش زمان‌بندی‌های کمدی درجه‌یک و جلوه‌های بصری ساده‌ش کاملاً حس می‌شه. فیلم «مرد راه‌آهن» در اصل بیشتر یه مستند سفری با هدف جذب گردشگر برای کاناداست؛ برای همین بیشتر زمان فیلم توی قطار می‌گذره و کیتون با محلی‌ها گپ می‌زنه و از قشنگی‌های مناطقی که می‌بینه تعریف می‌کنه، یعنی کاملاً در خدمت اهداف سازمان گردشگری.

کیتون در این مستند فوق‌العاده واقعی و خودمانی به نظر می‌رسه. بعضی از بدلکاری‌هایی که انجام می‌ده — اونم در آستانه هفتاد سالگی — واقعاً هوش از سر آدم می‌بره. به جز یک ساعت، می‌تونیم حسابی غرق نوستالژی بشیم با مردی که مثل خیلی از هم‌نسل‌های خودش، تمام عمر در تقلا بود تا بتونه بین چهره بیرونی و شیاطین درونش تعادل برقرار کنه.