Life at the Top

CinemaSerf (منتقد)

برای یک فیلم دنباله، اصلاً کار بدی نیست. «جو» (لارنس هاروی)، پسر جاه‌طلب طبقه کارگر، تونسته با دختر رئیسش «سوزان» (جین سیمونز) ازدواج کنه، جلوه‌های زندگی لوکس و نیمه‌ویلایی طبقه متوسط رو به دست بیاره، اما زندگی‌ش عملاً توخالی و پوچه. شغلش داره درجا می‌زنه و از اون طرف پای «نورا» (اونور بلکمن)، ستاره جذاب تلویزیونی هم وسط میاد و وسوسه‌ش می‌کنه؛ همسرش هم درگیر یه ماجرای عاشقانه با مایکل کریگ («مارک») شده که متأسفانه بازی‌اش خیلی خشکه. آیا جو دل و جرئت این رو داره که تنهایی راه خودش رو بره؟ اصلاً خودش واقعاً چنین چیزی رو می‌خواد؟
داستان فیلم به اندازه «فرصتی برای پیشرفت» (1959) پرکشش و تأثیرگذار نیست، اما بازی‌های خوب لارنس هاروی و جین سیمونز، در کنار حضور افتخاری و قوی بازیگرانی مثل سر دونالد ولفیت و رابرت مورلی، ناامیدی‌های جوانی رو که می‌خواد از بند سیستم طبقاتی فرار کنه و زنی رو که هرگز طعم نداری رو نچشیده، خیلی خوب نشون می‌ده.
فیلم ظاهر تر و تمیزی داره. فیلمبرداری گیرا و گاهی حتی کنجکاوانه و نزدیک به کاراکترهاست و موسیقی زیبای ریچارد ادینسل کمک بزرگی به پیشبرد قصه می‌کنه و به نوعی جایگزین دیالوگ‌ها و فضاسازی‌های پر از کلام فیلم می‌شه. فیلم خوبیه، شاهکار نیست، اما دیدن بازی انعطاف‌پذیر و درخشان سیمونز واقعاً لذت‌بخشه.