The Rounders
«بن» (Ben) و «هاودی» (Howdy) دو گاوچران سالخورده هستند که در منطقه سدونا برای «جیم اد لاو» (Jim Ed Love) - که یک کارفرمای به شدت رند و زرنگ است - اسبهای وحشی را رام میکنند. دو خواهر به نامهای «مگ» (Meg) و «آگاتا» (Agatha) چشمشان به دنبال بن و هاودی است، اما این دو رفیق هنوز آمادگی سر و سامان گرفتن را ندارند. آنها زمستان را در ارتفاعات میگذرانند و بیش از ۱۰۰ راس گاو سرگردان را به ازای هر راس ۷ دلار برای جیم اد جمعآوری میکنند. آنها معمولاً دستمزد کل زمستان خود را در یک شب بهاری در باری در سدونا به باد میدهند، اما امسال بن و هاودی نقشهای دارند: آنها میخواهند یک اسب کهر بدقلق را که بن هرگز موفق به رام کردنش نشده با خود ببرند و تمام پولشان را شرط ببندند که هیچ گاوچرانی در مسابقات رودیو سدونا نمیتواند روی این اسب دوام بیاورد. اگر برنده شوند چه خواهند کرد؟ با آن دو خواهر ازدواج میکنند یا راهی تاهیتی میشوند؟
سال انتشار: 1965 کارگردان: Burt Kennedy ژانر: Comedy، Western نویسندگان: Max Evans، Burt Kennedy امتیاز: 6.1نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
«هاودی، به نظرم ما دقیقاً باهوشترین گاوچرانهای روی زمین نیستیم.»
فیلم «ولگردها» (The Rounders) رو برت کندی کارگردانی کرده و خودش هم فیلمنامه رو از روی رمان مکس ایوانز اقتباس کرده. موسیقی فیلم کار جف الکساندره و فیلمبرداریش هم برعهده پل ووگل بوده. بازیگرای فیلم گلن فورد، هنری فوندا، سو آن لنگدون، هوپ هالیدی، چیل ویلز و ادگار بوکانان هستن. داستان درباره دو تا گاوچران سالخورده و اسبرامکنه که با یه اسب پیر و کلک، وارد یه سری ماجراجویی و دردسر میشن...
این از اون فیلمهاییه که حسابی حال خوب کن و دوستداشتنیه. همراه شدن با فورد و فوندا، دو تا از بازیگرای قدیمی و کاربلد و دوستداشتنی سینما، واقعاً لذتبخشه؛ مخصوصاً که کاملاً معلومه خودشون هم موقع بازی کلی کیف کردن و این حس خوب به بیننده هم منتقل میشه. در کنار یه اسب کمدی و فوقالعاده که هر جا دستش برسه کرم میریزه، این دو تا رفیق با دو تا خانم جذاب هم آشنا میشن که یه جورایی چاشنی شیطنت و شوخطبعی فیلم رو بیشتر میکنه.
از نظر فنی هم با یه اثر خیلی خوب طرفیم. فیلم با فرمت متروکالر/پاناویژن فیلمبرداری شده و ووگل مناظر فوقالعادهای رو ثبت کرده؛ لوکیشنهای آریزونا مثل جنگل ملی کوکونینو، رد راک کراسینگ، قلههای سانفرانسیسکو و دهکده اوک کریک واقعاً تماشایی هستن. بدلکاریها کیفیت بالایی دارن و کندی، که خودش از قدیمیهای کارکشته سینمای وسترنه، اونها رو خیلی خوب به تصویر کشیده. موسیقی الکساندر هم دقیقاً همون حس شادی و نشاط لازم رو به فیلم میده. در نهایت، بازیگرای مکمل عالی و نوستالژیکی مثل دنور پایل در کنار بوکانان و ویلز، اون حس و حال اصیل سینمای وسترن رو کامل میکنن. ۷ از ۱۰.