Sands of the Kalahari
یک هواپیمای کوچک در بیابان‌های سوزان جنوب آفریقا و در فاصله صدها مایلی از تمدن سقوط می‌کند. در حالی که شباهت‌هایی میان گروه هفت نفره مسافران سرگردان و گله‌ای از بابون‌های وحشی در آن اطراف شکل می‌گیرد، غریزه بقای یکی از مردان بر او غلبه می‌کند و تصمیم می‌گیرد برای افزایش شانس زنده ماندنش، بقیه را یکی یکی از سر راه بردارد.
سال انتشار: 1965 کارگردان: Cy Endfield ژانر: Adventure، Crime، Drama نویسندگان: Cy Endfield، William Mulvihill امتیاز: 6.7راهنمای والدین Sands of the Kalahari
نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
سیاره‌ی بابون‌ها! فیلم «شن‌های کالاهاری» به کارگردانی سای انفیلد (Cy Endfield) ساخته شده که فیلم‌نامه را هم بر اساس رمانی به همین نام نوشته ویلیام مولی‌هیل (William Mulvihill) اقتباس کرده است. استوارت ویتمن (Stuart Whitman)، استنلی بیکر (Stanley Baker)، سوزانا یورک (Susannah York)، هری اندروز (Harry Andrews)، تئودور بیکل (Theodore Bikel) و نایجل داونپورت (Nigel Davenport) در آن بازی می‌کنند. موسیقی کار جان دانکورث (John Dankworth) است و فیلمبرداری را اروین هیلیر (Erwin Hillier) انجام داده است. یک تریلر بقای خشن که در آن گروهی آدم جورواجور در بیابان‌های آفریقا سقوط می‌کنند و بلافاصله گروهشان از هم می‌پاشد. نتیجه چیست؟ بحث و جدل، تلاش برای تجاوز، قتل، کشتار حیوانات، خودنمایی‌های نر آلفا و مجتمع‌های آدم و حوا. تمثیل فیلم خیلی رو است، اما انفیلد آن را با مهارت اجرا کرده و همه چیز با شدت زیادی به سمت یک پایان‌بندی واقعاً تاریک اما در عین حال به شکلی لذت‌بخش مبهم پیش می‌رود. کمی بازی‌های اغراق‌آمیز در فیلم دیده می‌شود و دیالوگ‌ها گاهی از مرز باورپذیری فراتر می‌روند، اما بله، این فیلم یک اثر ارزشمند در تالار افتخار فیلم‌های بقا است. 7/10
2015-10-04Wuchak (منتقد)
**_بازگشت به طبیعت در بیابان نامیبیا_** گروه کوچکی از مردم تصمیم می‌گیرند با یک پرواز چارتر از ویندهوک به ژوهانسبورگ بروند، اما متوجه می‌شوند که در بیابان کالاهاری، در جایی دورافتاده گیر افتاده‌اند. آیا هیچ‌کدام از آن‌ها زنده نجات پیدا می‌کنند؟ «شن‌های کالاهاری» (۱۹۶۵) سه هفته قبل از فیلم «پرواز ققنوس» اکران شد و می‌توان آن را نسخه بریتانیایی آن دانست. منظورم این نیست که آن‌ها بر اساس دو کتاب متفاوت ساخته شده‌اند و داستان‌های کاملاً متفاوتی دارند، اما فضای فیلم بسیار شبیه به هم است. یک تفاوت واضح این است که «شن‌ها» یک زن را در بین بازیگرانش دارد، یعنی سوزانا یورک (Susannah York) دوست‌داشتنی در نقش گریس مانکتون. با وجود اینکه هر دو فیلم ماجراجویی‌های بقا در بیابان هستند، اما به همان اندازه فیلم درام هم محسوب می‌شوند؛ چرا که موقعیت مکانی ثابت است و فرصت بسیار کمی برای اکشن وجود دارد، به جز چند رویارویی گاه‌به‌گاه. «اکشن» فیلم در واقع تنش میان آدم‌ها و جنگ روانی متناظر با آن است. در اینجا، خلبان استوردِوان (با بازی نایجل داونپورت) بلافاصله به عنوان نر آلفا ظاهر می‌شود، اما اوبراین (با بازی استوارت ویتمن) به دلایلی که خودتان خواهید دید، به سرعت جایش را می‌گیرد. گریس به طور طبیعی به سمت او کشیده می‌شود، در حالی که بقیه مردهای گروه نسبت به وجهه، بیایید بگوییم، غیرنجیبانه غریزه «بقای» او به‌شدت بدبین می‌شوند. در حالی که از یک جهاتی نمی‌توانید اوبراین را تحسین نکنید، این بین است که به عنوان قهرمان اکراه درام ظاهر می‌شود (استنلی بیکر). با این حال، این احتمالاً به یادماندنی‌ترین نقش آفرینی ویتمن با یک اوج فراموش‌نشدنی است که دوازده سال بعد توسط فیلم «روز حیوانات» تقلید شد. فکر می‌کنم «پرواز ققنوس» فیلم برتری باشد، اما این یکی هم فاصله زیادی با آن ندارد. زمان فیلم ۱ ساعت و ۵۹ دقیقه است و نه چندان دور از ساحل اقیانوس اطلس جنوبی در نامیبیا در سوواکوپموند فیلمبرداری شده که تقریباً ۲۰۰ مایلی غرب ویندهوک است. بخش‌های استودیویی هم در استودیوهای شپرتون واقع در جنوب غربی لندن انجام شده است. نمره: A-
2025-04-12