Those Calloways

Those Calloways

داستان کم کالاوی و خانواده‌اش که در منطقه‌ای جنگلی و انبوه در نیوانگلند زندگی می‌کنند. کم رویای ساختن پناهگاهی برای غازهایی را در سر دارد که هر سال از فراز منطقه عبور می‌کنند و برای خرید دریاچه‌ای در نزدیکی آنجا جهت احداث این پناهگاه، نقشه‌های مختلفی می‌کشد. او در هر تلاشی با شکست مواجه می‌شود؛ او و پسرش سعی می‌کنند با شکار حیوانات و فروش پوست آن‌ها پول لازم را به دست آورند، اما بازار پوست سقوط می‌کند. او اندک پولی را که به دست آورده برای پیش‌پرداخت دریاچه خرج می‌کند و چون نمی‌تواند قسط وام مسکن را بپردازد، خانه‌شان را از دست می‌دهند. آن‌ها به کنار دریاچه نقل مکان می‌کنند و دوستانشان به آن‌ها کمک می‌کنند تا کلبه‌ای بسازند. یک فروشنده در شهر توقف می‌کند و سعی می‌کند مردم را ترغیب کند زمین‌هایشان را برای یک پروژه توریستی بفروشند؛ کم از تاکتیک‌های او خشمگین می‌شود و پس از اینکه خودش نیز فریب می‌خورد، دست به اقدامات ناامیدکننده‌ای می‌زند.

سال انتشار: 1965 کارگردان: Norman Tokar ژانر: Adventure، Drama، Family نویسندگان: Louis Pelletier، Paul Annixter امتیاز: 6.5

راهنمای والدین Those Calloways

نقدها و نظرات

r96sk (منتقد)

امتیاز: 6

بی‌روح و خسته‌کننده. فیلمی که به کندی در طول زمان ۱۳۱ دقیقه‌ای خود پیش می‌رود. من واقعاً برای برایان کیت به عنوان یک بازیگر احترام قائلم، اما او واقعاً در فیلم‌های ضعیف‌تر دیزنی گیر افتاده بود، اینطور نیست؟ به غیر از فیلم «دام والدین»، تمام فیلم‌های دیگر او با این استودیوی فیلمسازی در بهترین حالت متوسط رو به بالا هستند؛ آن هم با وجود استعداد کیت. فیلم «کالاوی‌ها» ریتم نامناسبی دارد و هیچ شخصیت واقعاً دوست‌داشتنی‌ای در آن دیده نمی‌شود. تناقض اصلی خانواده قصه این است که آن‌ها مخالف شکار هستند، در حالی که تمام کار و زندگی‌شان خودش نوعی شکار کردن است. درست است که آن‌ها به دلایل متفاوتی این کار را می‌کنند، اما تفاوت چندان بزرگی نیست - فیلم هم آن‌ها را به گونه‌ای نشان نمی‌دهد که واقعاً از آن بیزار باشند. در میان بازیگران، کیت در نقش کم بهترین عملکرد را دارد. براندون دی‌وایلد (در نقش باکی)، اد وین (در نقش اد) و والتر برنان (در نقش آلف) هم خوب کار کرده‌اند. با این حال، تمام شخصیت‌های منفی داستان کاملاً فراموش‌شدنی هستند. با در نظر گرفتن مدت زمان طولانی فیلم، آن‌ها به جز یک لحظه خاص، کار خاصی انجام نمی‌دهند. فیلم چند صحنه دارد که می‌توانستند موسیقی بهتری داشته باشند، به‌ویژه صحنه‌های مربوط به باکی و ویت (با بازی تام اسکریِت). قطعان تلاشی برای انتقال یک پیام خوب صورت گرفته، اما متأسفانه فیلم در این زمینه به در بسته می‌خورد. این فیلمی نیست که من تماشای آن را پیشنهاد کنم، حتی اگر فیلم افتضاحی هم نباشد.

2020-07-25