東京オリンピック
دوربین‌های ایچیکاوا المپیک تابستانی ۱۹۶۴ را از مراسم افتتاحیه تا اختتامیه دنبال می‌کنند. گاهی تمرکز او روی تماشاگرانی است که ورزشکاران مانند ردپایی شتابان از برابرشان می‌گذرند؛ گاهی بر روی یک رقابت‌کننده دقیق می‌شود؛ و گاهی نمایی نزدیک از عضلات منقبض‌شده هنگام پرتاب چکش یا بلند کردن وزنه را به تصویر می‌کشد، یا اینکه مسابقه‌ای را از آغاز تا پایان دنبال می‌کنیم. پیروزی‌های درخشان لحظات آخر را در دو ۸۰۰ متر زنان و ۱۰،۰۰۰ متر مردان می‌بینیم. ورزشکاری از چاد را از زمان ورود، وعده‌های غذایی، تمرینات، رقابت و شکستش همراهی می‌کنیم. در سراسر مستند، فیلم تجلی‌بخش والایی ورزشکارانی است که فارغ از پیروزی یا شکست، تمام توان خود را تا آخرین حد به کار می‌گیرند.
سال انتشار: 1965 کارگردان: Kon Ichikawa ژانر: Documentary، Sport نویسندگان: Claude Darget، Kon Ichikawa، Yoshio Shirasaka امتیاز: 7.8نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
پوشش ورزشی تلویزیون همیشه منبع نوآوری بوده و این دو ساعت خلاصه بازی‌های المپیک ۱۹۶۴ توکیو این موضوع رو به زیبایی نشون میده. اول کار کمی روی تاثیر نوسازی میزبانی بازی‌ها تو شهر تمرکز میشه؛ تخریب بافت‌های فرسوده و ساخت تجهیزات جدیدی که قراره خیلی بعد از دو هفته بازی‌ها هم باقی بمونن. بعد میره سراغ مراسم افتتاحیه، جایی که ورزشکارای آمریکا و شوروی فقط چند قدم با هم فاصله دارن (بدون هیچ پناهندگی علنی) و بعد امپراتور، تنها رویداد واقعاً جهانیِ رقابت برتر رو افتتاح می‌کنه.
کمی معلومه که تدوین فیلم طبق خواسته سرمایه‌گذارها پیش رفته، طوری که بعضی کشورها خیلی بیشتر نشون داده میشن، اما در مجموع، تلاشِ سخت و پرشور دونده‌ها، پرنده‌ها، پرتاب‌کننده‌ها، ژیمناست‌ها و تیراندازها تو ۱۹ رشته ورزشی مختلف خیلی خوب به تصویر کشیده شده. با حضور متخصصان فیلمبرداری تلویزیونی از سراسر جهان، نه تنها شاهد استفاده خلاقانه‌تر از موقعیت دوربین و میکروفون هستیم، بلکه تکنیک‌هایی مثل اسلوموشن و فیلمبرداری از روبرو باعث شده تلاش و زحمت این ورزشکارها تو چهره و بدنشون به وضوح دیده بشه و ما از روی مبل راحتی خونه از دیدنش لذت ببریم.
این اولین المپیکی بود که بخش زیادی از اون به صورت رنگی فیلمبرداری شد و زنده تو خیلی از کشورها پخش شد، و از این جهت که هرگونه تبعیض نژادی بین تیم‌ها ممنوع شده بود، بسیار حائز اهمیت بود. گزارش‌ها شاید خیلی اطلاعات‌دهنده نباشن، خصوصاً موقع رژه تیم‌ها با پرچم، و برخی ارجاعات مثل بیان «۱۷ اعشار ۴۵» به جای «۱۷.۴۵» الان یکم قدیمی و بامزه به نظر میاد، اما همه این‌ها به جذابیت رویدادی اضافه می‌کنه که نشانه‌هایی از صلح و آشتی جهانی بعد از جنگ جهانی دوم رو نشون می‌داد.
تدوین همیشه خیلی طبیعی به نظر نمیرسه — مثلاً پوشش مسابقه پرتاب وزنه زنان رو ببینید — اما حتی اونجا هم حس می‌کنید چقدر سخته که یه وزنه آهنی ۴ پوندی رو ۱۵ متر تو هوا پرتاب کنی. هیچ مصاحبه یا صحبت مستقیمی تو فیلم نیست، صرفاً یه مجموعه جامع از فعالیت‌های ورزشی همراه با کمی تحلیل اجتماعیه. اگه این مستند کسی رو ترغیب کنه که بره سراغ بقیه «فیلم‌های رسمی» المپیک، می‌تونه راهی باشه برای درک نه تنها تکامل ورزش، بلکه روند پیشرفت پوشش تلویزیونی اون.