Who Killed Teddy Bear?
یک میزکار در دیسکو مشکلات جنسی مرتبط با اتفاقات دوران کودکی‌اش دارد. او به یک دی‌جی در آن کلوپ معتاد می‌شود که این امر به تلفن‌های زشت، چشم‌چرانی، سفرهای مکرر به مغازه پورنوگرافی و سینمای فیلم‌های بزرگسالان و کارهای دیگر منجر می‌شود! یک کارآگاه پلیس نیز به طور مشابه درگیر مسائل جنسی است، که باعث می‌شود شخصاً درگیر این پرونده شود.
سال انتشار: 1965 کارگردان: Joseph Cates ژانر: Crime، Drama، Mystery نویسندگان: Leon Tokatyan، Arnold Drake امتیاز: 6.6راهنمای والدین Who Killed Teddy Bear?
نقدها و نظرات
Cinema_Snobb (منتقد)
فیلمی بسیار جسورانه برای سال ۱۹۶۵ که امروزه به یک اثر کالت کلاسیک تبدیل شده است. درست مانند بسیاری از این فیلم‌های اجتماعی، تاریخ‌مصرف‌دار شده‌اند، اما به نظر من این دقیقاً بخشی از همان چیزی است که آن‌ها را اغلب به آثار بزرگی تبدیل می‌کند. اگر فیلمی ساخته شده در سال ۱۹۶۵ تماشا می‌کنم، می‌خواهم منعکس‌کننده همان دورانی باشد که در آن ساخته شده، نه زمان حال. «چه کسی خرس عروسکی را کشت» یکی از اولین فیلم‌های ایالات متحده بود که در رأس ارزش‌های سینمایی جدید و در حال تغییر دهه ۱۹۶۰ قرار گرفت. موضوع فیلم برای مخاطبان جریان اصلی دشوار بود. تجاوز، زنا با محارم، لزبینیسم، اعتیاد جنسی تنها برخی از موضوعاتی بود که در این اثر به کارگردانی جوزف کیتس لمس شد. پیشخدمت جوانی (با بازی ژولیت پراوز) در یک دیسکو باحال در نیویورک در حال تعقیب شدن است. او تماس‌های تلفنی تهدیدآمیز دریافت کرده و ترسان است. پلیس به سرپرستی ژان موری سرنخ چندانی ندارد. فیلم استدلال می‌کند که همه‌ی انسان‌ها نوعی انحراف جنسی دارند؛ برخی فقط در پنهان کردن آن بهتر عمل می‌کنند. اگرچه در زمان خودش هیت و پرفروش نبود، اما به نظر می‌رسد بسیار تاثیرگذار بوده است. «راننده تاکسی» مارتین اسکورسیزی با دیدگاه تیره‌اش از یک نیویورک در حال پوسیدن و آدم‌های عجیبی که در خیابان‌ها پرسه می‌زنند، بسیار شبیه به این فیلم است. نسخه اسکورسیزی از «تنگه وحشت» چندین نما دارد که بسیار آشنا هستند. فکر می‌کنم حتی کوئنتین تارانتینو هم به شدت از رقص بین جان تراولتا و اوما تورمن در «داستان عامه‌پسند» الهام گرفته است. این سکانس بسیار یادآور تنش جنسی بین ژولیت پراوز و سال مینئو است وقتی او سعی می‌کند به او رقصیدن یاد دهد. فیلم با شروعی نسبتاً ناهموار جلو می‌رود اما هرچه جلوتر می‌رود شتاب می‌گیرد. بازی‌های فوق‌العاده‌ای به خصوص از سال مینئو و الین استریچ ارائه شده است. این فیلم امروزه تا حد زیادی فراموش شده، اما امیدواریم وضعیت کالت بودن آن کمک کند تا به زودی روی DVD و بلو‌ری جان دوباره‌ای بگیرد.
2024-03-18CinemaSerf (منتقد)
چیزی به‌طور غیرمعمولی شهوانی در صحنه‌های افتتاحیه این فیلم وجود دارد که «لری» کم‌لباس (با بازی سال مینئو) با زنی تلفنی صحبت می‌کند و حرف‌های محرک می‌زند. با اینکه بر اساس استانداردهای امروزی صریح نیست، اما کل این فیلم رویکردی کاملاً صادقانه نسبت به دغدغه‌های «نورا» (با بازی ژولیت پراوز) دارد؛ زمانی که او بیش از پیش از دست این غریبه‌ی وستا که جسورتر می‌شود، کلافه و درمانده می‌گردد. او موضوع را به پلیس گزارش می‌دهد و آن‌ها «ستوان مدن» (با بازی ژان موری) را مامور پرونده می‌کنند. خیلی زود مشخص می‌شود که او هم در این ماجرا منافعی دارد - اما آیا او هم قابل اعتماد است؟ وقتی تعقیب‌کننده‌اش در محل کار مزاحمش می‌شود، رئیسش «ماریان» (با بازی الین استریچ) سعی می‌کند آرامش کند، اما آیا هیچ‌کدام از این‌ها مانع از چیزی که به نظر اجتناب‌ناپذیر می‌رسد یعنی یک حمله می‌شود؟ این یک بازی موش و گربه هوشمندانه با چاشنی جنسی است که با پیشرفت داستان، بازی بازیگران مخاطب را کاملاً مجذوب خود می‌کند. با وجود اینکه همیشه می‌دانیم منحرف جنسی کیست، باز هم مطمئن نیستیم داستان چطور پیش خواهد رفت و آیا او تنها مردی است که قصد آزار «نورا» را دارد. پایان‌بندی کمی ناامیدکننده است. این بخش واقعاً حق مطلب را نسبت به فضاسازی و اوج داستان ادا نمی‌کند، اما پراوز شخصیت وحشت‌زده‌اش را به خوبی به تصویر می‌کشد و مینئو نیز به شخصیت شکارچی‌اش نوعی آسیب‌پذیری پسرانه می‌بخشد که تماشای آن گاهی واقعاً آزاردهنده است. این یک اثر سینمایی نود دقیقه‌ای بسیار قدرتمند است که به نظرم فراتر از زمان خود بود.
2024-11-20