Africa Addio
از سازندگان مستند «Mondo Cane»، مستندی خشن از قاره‌ای در حال گذار؛ گذار از استعمار سفیدپوستان به حکومت‌های مستقل سیاهپوستان. این تغییر در بسیاری از موارد به قتل‌عام گسترده هزاران نفر و نابودی بی‌رویه حیات‌وحش منجر شد. در این فیلم تصاویری از جوخه‌های مرگ مزدوران که تمام روستاها را نابود می‌کنند، اعدام‌ها، کشتارهای مائو مائو و موارد دیگر ثبت شده است!
سال انتشار: 1966 کارگردان: Gualtiero Jacopetti, Franco Prosperi ژانر: Documentary، Horror نویسندگان: Gualtiero Jacopetti، Franco Prosperi امتیاز: 7.0نقدها و نظرات
adorablepanic (منتقد)
فیلم AFRICA ADDIO (1966) اثری نیست که بشه راحت درباره‌اش نظر داد. زمانی که پخش شد، بیشتر رسانه‌های بزرگ حواسشون به جنگ ویتنام بود و کارگدان‌های فیلم، یعنی والتیِرو یاکوپتی و فرانکو پروسپری، جزو معدود کسانی بودن که ناآرامی‌های مربوط به استعمارزدایی از آفریقا رو مستند می‌کردن. بعد از ۵۰ سال، این فیلم هنوزم به‌شدت خشن و صحنه‌هاش زننده‌ست: مرگ انسان‌ها جلوی دوربین، از نزدیک و بدون بازسازی ثبت شده؛ به فیل‌ها و کرگدن‌ها با نیزه حمله میشه تا جایی که شبیه بالشتک سنجاق متحرک میشن و بعد از زجر کشیدن طولانی جون میدن؛ بقایای پیکر انسان‌ها مثل زباله توی دشت‌ها و خیابون‌ها افتاده. چند تا صحنه هست که به نظر میرسه صدا دستکاری شده تا اتفاقات روی تصویر رو در یک فضای ساختگی نشون بده؛ تکنیکی که توی Mondo Cane هم استفاده شده بود. اتهام همکاری فیلم‌سازها در بازسازی بعضی صحنه‌های مرگ حتی پاشون رو به دادگاه‌های ایتالیا کشوند که در نهایت تبرئه شدن. اما انتقاد از یک فیلم ماندو به خاطر استفاده از کلک، مثل انتقاد از نانوا به خاطر استفاده از خمیرمایه‌ست؛ این یکی از ابزارهای دست سازنده‌هاست. اگر درک کنیم که سبک ماندو کلاً بیشتر دنبال تحریک حس کنجکاوی و شوکه کردن بیننده بود تا حقیقت محض داستانی، خیلی راحت‌تر میشه فهمید چرا یاکوپتی و پروسپری احساس کردن باید تصاویر رو دستکاری کنن: اون‌ها مستندسازهای متعهدی نبودن، بلکه کاسب‌های بااستعداد سینمای گریندهاوس بودن که در زمان درست، در جای درست قرار گرفته بودن.
2020-04-02CinemaSerf (منتقد)
اگرچه فیلم در خیلی جاها لحن طنزآمیزی داره و روایتش گاهی کاملاً به هم ریخته میشه، اما هنوزم یک تاریخ‌نگاری تلخ و دردناک از آفریقای پس از استعماره که دیدنش گاهی واقعاً سخته. فیلم با خروج بریتانیایی‌ها از تانگانیکا شروع میشه و بعد نشون میده که مردم بومی چطور تلاش کردن روی وعده «استقلال» حساب کنن. البته کار آسونی نیست، چون خیلی سریع دشمنی‌های قومی که توسط نیروهای قانون مهار شده بود، جاش رو به انتقام‌جویی‌های بی‌رحمانه‌ای داد که دوربین به زشت‌ترین شکل ممکن ثبتشون کرده. نه انسان و نه حیوان از این انتقام‌جویی‌ها در امان نبودن و خیلی از سیاستمدارانی که وعده‌های بزرگ داده بودن، به سرعت رفتن زیر خاک. خودِ گفتار متن هم خیلی آگاهانه یا یکدست نیست. بین متنفر بودن از بیگانه‌های اروپایی تا احترام ناخواسته به برخی از مهارت‌های مدیریتی و توانایی اون‌ها در مهار شکارچی‌های غیرقانونی تاب می‌خوره. فیلم همچنین از نشون دادن فجایع شکارچی‌های بزرگ که حیوانات رو با تفنگ‌های پرقدرت و حتی هلیکوپتر قتل‌عام می‌کنن ابایی نداره. با پیشرفت قرن بیستم، فیلم سیر تحول از سبک زندگی سنتی به مدرن رو نشون میده که علائم آزادی زنان و تأثیرات افزایش سطح آموزش رو در بهبود زندگی خیلی‌ها به تصویر می‌کشه. همچنین نگاهی داره به تضادهایی که در آفریقا وجود داره. فیلم سوال می‌پرسه، واقعاً سعی نمی‌کنه به هیچ‌کدوم پاسخ بده و فقط شوکه می‌کنه. این قاره‌ای بحران‌زده و پر از جسد و منابع طبیعی بی‌نهایته و با کمی چشم‌پوشی، کاملاً ارزش دیدن داره.
2025-08-16