Boy, Did I Get a Wrong Number!

CinemaSerf (منتقد)

احتمالاً خیلی عادلانه نیست که این فیلم را ۵۵ سال پس از ساختنش تماشا کنیم و نقد معناداری روی آن بنویسیم. دست کم گرفتن محبوبیت باب هوپ (Bob Hope) در آن زمان یک اشتباه بزرگ است؛ او یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های سرگرمی‌ای بود که جهان به خود دیده است. آیا این موضوع فیلم را به اثر خوبی تبدیل می‌کند؟ خب، متأسفانه خیر، اما کاری که فیلم انجام می‌دهد این است که بستر مناسبی برای شوخی‌های نیش‌دار او فراهم می‌کند؛ شوخی‌هایی که اغلب شامل درجه‌ای مناسب (و لذت‌بخش) از کنایه و ایهام هستند و سبک طنز حاضرلغتی او را به تصویر می‌کشند. الکه سومر (Elke Sommer) با آن لهجه غلیظش در نقش «دیدی» هم اینجا حضور دارد؛ در نقش هنرپیشه‌ای نسبتاً حواس‌پرت که هرچند خوش‌ساخت، اما آشوب به پا می‌کند و زندگی مشاور املاک یعنی «مید» را به هم می‌ریزد. از طرفی همسر همیشه در صحنه و صبورش «مارتا» (با بازی مارجوری لرد) با آن کلاه‌گیس‌های عجیب‌وغریبش حضور دارد و در نهایت فیلیس دیلر (Phyllis Diller) که مرتباً با نقش خدمتکارشان «لیلی» صحنه را مال خود می‌کند. فیلم داستانی دارد، اما آن داستان صرفاً قالبی است برای رگبار مداوم شوخی‌های هوپ؛ شوخی‌هایی که هرچند کهنه شده‌اند - و مسلماً در برهه‌هایی از نظر سیاسی نادرست هستند - اما به‌زحمت موفق می‌شوند فیلم را در این ۱۰۰ دقیقه که به نظر خیلی طولانی می‌رسد، به سرانجام برسانند. فیلم دکورهای به طرز شگفت‌آوری ارزان و در عین حال جذابی دارد (آن نقاشی که پشت پنجره اتاق نشیمن‌شان قرار دارد به وضوح پیداست) و تدوین آن به شکلی است که اکثر بچه‌ها امروزه احتمالاً می‌توانند روی گوشی‌هایشان انجام دهند. در مجموع، این فیلم فقط به درد طرفداران باب هوپ می‌خورد.