Destination Inner Space

CinemaSerf (منتقد)

وقتی یه سری محقق اعماق دریا حس می‌کنن یه شیء عجیب دور و بر پایگاهشون می‌پلکه، اولش فکر می‌کنن نهنگه یا یه پدیده طبیعی دیگه. اما قضیه اینجاست که زود می‌فهمن با یه شیء فلزی طرفن - چیزی شبیه یه سفره‌ماهی آلومینیومی - که توش یه موجود فضایی نه چندان مهربون زندگی می‌کنه. حالا اونا صدها متر زیر سطح آب با اکسیژن محدود و یه دشمن تهدیدآمیز محاصره شدن. می‌تونن فرار کنن؟ خب، همه چیز بستگی به رهبر تیم یعنی «وین» (با بازی اسکات بردی) داره که طبق معمول باید یه تیم ناهماهنگ از نظامی‌ها و دانشمندها رو مدیریت کنه؛ آدم‌هایی که هر کدوم درگیری‌های ذهنی خودشون رو دارن و انگار ترجیح می‌دن با همدیگه بجنگن تا با دشمن مشترکشون.

دیالوگ‌های پرگو و کش‌دار زیادی توی فیلم هست و موسیقی متن هم وظیفه ایجاد حس ترس رو به دوش می‌کشه. موجود فیلم هم خیلی چابکه و هر چی فیلم جلوتر می‌رفت، با خودم فکر می‌کردم اگه ماموریتش رو با موفقیت انجام بده، شاید بتونه یه خدمتی هم به ما بکنه! در ضمن، دیدن اون لباس هیولا هم جالب بود؛ مطمئنم قبلاً یه جا دیدمش، مخصوصاً اون زنجیرهای پلاستیکی رو!