An Eye for an Eye
تالیون یک جایزه‌بگیر بازنشسته است که دشمنان زیادی دارد که همچنان خواهان مرگ او هستند. هنگامی که تالیون از مزرعه‌اش دور است، سه مرد تحت تعقیب به نام‌های آیک اسلنت و برادران بیتسون، پس از کشتن همسر و پسرش، مزرعه او را به آتش می‌کشند. تالیون برمی‌گردد و خانه را در آتش و خانواده‌اش را مرده می‌بیند. او برای تعقیب تبهکاران و کشتن آن‌ها راهی می‌شود. در راه، با جایزه‌بگیر جوانی به نام بنی والاس آشنا و دوست می‌شود که او هم در تعقیب گروه اسلنت است. آن‌ها نیروهای خود را یکی می‌کنند و به یک مرکز مبادلات تجاری به مدیریت خانواده کوئینز می‌رسند و شب را آنجا می‌گذرانند. تالیون عاشق دختر کوئین، یعنی بری می‌شود. روز بعد، آن‌ها اردوگاهی را پیدا می‌کنند که برادران بیتسون منتظر بازگشت رهبرشان هستند. تالیون و بنی والاس کمین کرده و منتظر می‌مانند تا آیک اسلنت به گروهش بپیوندد. وقتی آیک اسلنت بالاخره سر می‌رسد، جهنمی به پا می‌شود.
سال انتشار: 1966 کارگردان: Michael D. Moore ژانر: Western نویسندگان: Bing Russell، Sumner Williams امتیاز: 6.1راهنمای والدین An Eye for an Eye
نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
**_یک وسترن انتقامی در سایه کوه‌های باشکوه سیرا نوادا_**
رابرت لنسینگ (Robert Lansing) و پاتریک وین (Patrick Wayne) در نقش جایزه‌بگیرانی بازی می‌کنند که به دنبال شکار خبیث خود (اسلیم پیکنز - Slim Pickens) هستند. اگر ذره‌ای شک دارید که طرف چقدر شروره، صحنه افتتاحیه فیلم کلاً شک‌تون رو برطرف می‌کنه. رابرت لنسینگ با اون چشمان نافذش، به‌طرز شگفت‌انگیزی در نقش قهرمان کم‌حرف داستان خوب ظاهر شده. شاید او رو در نقش «گری سون» توی قسمت «Assignment: Earth» سریال پیشتازان فضا به یاد بیارید که درست بعد از این فیلم بازی کرد. ده سال بعد هم توی «Empire of the Ants» بازی کرد که اونجا دامنه بازیگریش فقط به اخمو و اخموتر محدود می‌شد! این وسط پاتریک وین هم در نقش پادوی همراه، کارش رو خوب انجام میده؛ اصلاً نمی‌فهمم منتقدا چرا می‌گن برای این نقش مناسب نبوده یا بازیگریش ضعیف بوده.
نیمه اول فیلم تقریباً به اندازه هر وسترن دهه شصتی دیگه‌ای که اسم ببرین خوبه؛ پر از اکشن بی‌رحمانه، درام باکیفیت و لوکیشن‌های فوق‌العاده. اما فیلم توی نیمه دوم کم میاره و با یه دو راهی ساختگی و نحوه پیش‌رفتنش که بعید و خسته‌کننده‌ست، گند می‌زنه. بعدشم کاراکتر لنسینگ آخر فیلم کاری انجام میده که اصلاً با روند داستان همخوانی نداره و باعث میشه طعم بدی توی دهنتون باقی بمونه.
با وجود انتقادهام، اگه وسترن‌های اواسط/اواخر دهه ۶۰ مثل «نوادا اسمیت» و «ویل پنی» یا حتی کارهای سنتی‌تر مثل «شین» رو دوست دارید، این فیلم هم از همون جنسه. فقط به دلایلی که گفتم از همه‌شون ضعیف‌تره. ولی حداقل میشه گفت تلاش کرده چیز متفاوتی رو امتحان کنه. در ضمن دیدن گلوریا تالبوت (Gloria Talbott) هم که شاید بعضیا از فیلم «با هیولایی از فضای خارجی ازدواج کردم» (مال ۸ سال قبلش) یادشون باشه، جالبه. اون بعد از این فیلم کلاً بازیگری رو کنار گذاشت.
زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۲ دقیقه‌ست و در ژانویه-فوریه ۱۹۶۶ در آلاباما هیلز، لون پاین (که ۳ ساعت و نیم رانندگی به سمت شمال لس‌آنجلس توی کوه‌های سیراست) و همچنین ماسه‌های اولانچا (که ۳۵ دقیقه رانندگی به سمت جنوب اونجاست) فیلم‌برداری شده.
نمره: +C